Γράφει η Μαίρη Κούβδου*
Όπως όλοι διαβάσαμε οι νυν ιδιοκτήτες της πάλαι ποτέ ένδοξης Ελληνικής ΠΙΤΣΟΣ, που στόλιζε τα νοικοκυριά της χώρας με τα εξαιρετικά προι?όντα της, που τίποτα δεν είχαν να ζηλέψουν απ’ τα όποια Ευρωπαι?κά, αποφάσισαν να τη μεταφέρουν στην Τουρκία.
Το γιατί αφορά αυτούς. Δική τους είναι όπου θέλουν την πάνε. Εμάς μας αφορά όμως το πώς έγινε δική τους, αυτή όπως και τόσες άλλες Ελληνικές επιχειρήσεις.
Η κρίσιμη δεκαετία που σηματοδότησε την αποβιομηχάνιση της χώρας ήταν η δεκαετία του ‘80, το κακό όμως είχε αρχίσει νωρίτερα. Η Ελλάδα ήταν πάντα εχθρική προς την ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας. Να θυμηθούμε τα εξαιρετικά τρακτέρ του Μαλκότση, που δεν βρήκαν οικονομική υποστήριξη από το Τραπεζικό σύστημα; Να θυμηθούμε τα αντίστοιχα οχήματα του Κοντογούρη, που του αρνήθηκαν χρηματοδότηση για να εκτελέσει παραγγελία ξένης κυβέρνησης και οδηγήθηκε στο κλείσιμο;
Την Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης που ουδέποτε χρηματοδότησε την Βιομηχανική ανάπτυξη; Τι να πρωτοθυμηθούμε! Και ύστερα ήρθε ο συνδικαλισμός και η αριστερά, που τσάκισαν την υπάρχουσα βιομηχανία με απεργίες και διεκδικήσεις, τη στιγμή που η σχέση μισθολογικού κόστους - παραγωγικότητας ήταν ήδη αρνητική.Η αριστερά τότε δεν σκεφτόταν ούτε τη βιομηχανία ούτε καν τους εργαζόμενους. Το χτύπημα του κεφαλαίου και το κλείσιμο των εργοστασίων ήταν αυτοσκοπός. Αυτοσκοπός εκφρασμένος ακόμα και μέσα απ’ τα τραγούδια αριστερών δημιουργών. «Πάγωσε η τσιμινιέρα, κανείς δεν θα περάσει...».
Κερδίσατε, σύντροφοι! Πάγωσαν οι τσιμινιέρες, έκλεισαν τα εργοστάσια, χρεοκόπησαν και στη συνέχεια πέρασαν ως βαρίδια στο Ελληνικό Δημόσιο, που ανέλαβε το management, για να μην μείνουν άνεργοι οι εργαζόμενοι.
Αρκετοί εργαζόμενοι ήταν ήδη άνεργοι διότι «πάγωσαν οι τσιμινιέρες». Η κοινωνία δεν άντεχε άλλη ανεργία. Το κλείσιμο ή το ξεπούλημα των χρεοκοπημένων υπό κρατικό management εργοστασίων ήταν θέμα χρόνου. Από την ανόητη πολιτική των «κρατικοποιήσεων» περάσαμε στην υστερία των αποκρατικοποιήσεων, ξεπουλώντας ό,τι καλύτερο είχε μείνει σ αυτή την έρημη πατρίδα. Κι όλα αυτά διότι δεν κατάφερε καμιά κυβέρνηση να νικήσει ιδεολογικά τους ηττημένους του εμφυλίου, που αν και ηττημένοι παρήγαγαν πολιτικές πιο επιδραστικά απ’ τις εκλεγμένες κυβερνήσεις.
Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στους Έλληνες ότι ισχυρή βιομηχανική ανάπτυξη αργά ή γρήγορα θα φέρει την ανάπτυξη και την ευημερία, κάτι που η κομμουνιστική Κίνα μετά τα καταστροφικά πειράματα της πρώτης εποχής συνειδητοποίησε και πέτυχε το Κινεζικό θαύμα. Ποτέ δεν συνδέθηκε στην Ελλάδα το εργατικό κόστος με την παραγωγικότητα, ποτέ δεν έγινε πραγματικά συμφέρουσα η επένδυση στην Ελλάδα, η οποία οδηγήθηκε στην αποβιομηχάνιση και εν τέλει στην ύφεση και τη χρεοκοπία.
Δυστυχώς δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν δεν αλλάξει η νοοτροπία που μας έφερε μέχρι εδώ και δεν πάμε ένα βήμα εμπρός. Φυσικά σήμερα η σχέση μισθολογικού κόστους - παραγωγικότητας έχει θετικό πρόσημο αλλά τώρα το πουλί της ανάπτυξης έχει πετάξει.
Σήμερα δεν θα πετύχουμε την ανάπτυξη μειώνοντας κι άλλο τους μισθούς αλλά παράγοντας προι?όντα ποιότητας, που θα είναι ελκυστικά όχι διότι είναι φτηνά (το Πακιστάν πάντα θα παράγει φτηνότερα) αλλά διότι θα έχουν την υπεραξία της ετικέτας και θα πωλούνται ακριβά με το κατάλληλο marketing...
To περιθώριο για λάθη έχει πλέον στενέψει εντελώς...
* Η Μαίρη Κούβδου είναι Μέλος Τομέα Οικονομικών Νέας Δημοκρατίας τ. Στέλεχος Διοίκησης Εκπαίδευσης Υπ. Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Όπως όλοι διαβάσαμε οι νυν ιδιοκτήτες της πάλαι ποτέ ένδοξης Ελληνικής ΠΙΤΣΟΣ, που στόλιζε τα νοικοκυριά της χώρας με τα εξαιρετικά προι?όντα της, που τίποτα δεν είχαν να ζηλέψουν απ’ τα όποια Ευρωπαι?κά, αποφάσισαν να τη μεταφέρουν στην Τουρκία.
Το γιατί αφορά αυτούς. Δική τους είναι όπου θέλουν την πάνε. Εμάς μας αφορά όμως το πώς έγινε δική τους, αυτή όπως και τόσες άλλες Ελληνικές επιχειρήσεις.
Η κρίσιμη δεκαετία που σηματοδότησε την αποβιομηχάνιση της χώρας ήταν η δεκαετία του ‘80, το κακό όμως είχε αρχίσει νωρίτερα. Η Ελλάδα ήταν πάντα εχθρική προς την ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας. Να θυμηθούμε τα εξαιρετικά τρακτέρ του Μαλκότση, που δεν βρήκαν οικονομική υποστήριξη από το Τραπεζικό σύστημα; Να θυμηθούμε τα αντίστοιχα οχήματα του Κοντογούρη, που του αρνήθηκαν χρηματοδότηση για να εκτελέσει παραγγελία ξένης κυβέρνησης και οδηγήθηκε στο κλείσιμο;
Την Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης που ουδέποτε χρηματοδότησε την Βιομηχανική ανάπτυξη; Τι να πρωτοθυμηθούμε! Και ύστερα ήρθε ο συνδικαλισμός και η αριστερά, που τσάκισαν την υπάρχουσα βιομηχανία με απεργίες και διεκδικήσεις, τη στιγμή που η σχέση μισθολογικού κόστους - παραγωγικότητας ήταν ήδη αρνητική.Η αριστερά τότε δεν σκεφτόταν ούτε τη βιομηχανία ούτε καν τους εργαζόμενους. Το χτύπημα του κεφαλαίου και το κλείσιμο των εργοστασίων ήταν αυτοσκοπός. Αυτοσκοπός εκφρασμένος ακόμα και μέσα απ’ τα τραγούδια αριστερών δημιουργών. «Πάγωσε η τσιμινιέρα, κανείς δεν θα περάσει...».
Κερδίσατε, σύντροφοι! Πάγωσαν οι τσιμινιέρες, έκλεισαν τα εργοστάσια, χρεοκόπησαν και στη συνέχεια πέρασαν ως βαρίδια στο Ελληνικό Δημόσιο, που ανέλαβε το management, για να μην μείνουν άνεργοι οι εργαζόμενοι.
Αρκετοί εργαζόμενοι ήταν ήδη άνεργοι διότι «πάγωσαν οι τσιμινιέρες». Η κοινωνία δεν άντεχε άλλη ανεργία. Το κλείσιμο ή το ξεπούλημα των χρεοκοπημένων υπό κρατικό management εργοστασίων ήταν θέμα χρόνου. Από την ανόητη πολιτική των «κρατικοποιήσεων» περάσαμε στην υστερία των αποκρατικοποιήσεων, ξεπουλώντας ό,τι καλύτερο είχε μείνει σ αυτή την έρημη πατρίδα. Κι όλα αυτά διότι δεν κατάφερε καμιά κυβέρνηση να νικήσει ιδεολογικά τους ηττημένους του εμφυλίου, που αν και ηττημένοι παρήγαγαν πολιτικές πιο επιδραστικά απ’ τις εκλεγμένες κυβερνήσεις.
Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στους Έλληνες ότι ισχυρή βιομηχανική ανάπτυξη αργά ή γρήγορα θα φέρει την ανάπτυξη και την ευημερία, κάτι που η κομμουνιστική Κίνα μετά τα καταστροφικά πειράματα της πρώτης εποχής συνειδητοποίησε και πέτυχε το Κινεζικό θαύμα. Ποτέ δεν συνδέθηκε στην Ελλάδα το εργατικό κόστος με την παραγωγικότητα, ποτέ δεν έγινε πραγματικά συμφέρουσα η επένδυση στην Ελλάδα, η οποία οδηγήθηκε στην αποβιομηχάνιση και εν τέλει στην ύφεση και τη χρεοκοπία.
Δυστυχώς δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν δεν αλλάξει η νοοτροπία που μας έφερε μέχρι εδώ και δεν πάμε ένα βήμα εμπρός. Φυσικά σήμερα η σχέση μισθολογικού κόστους - παραγωγικότητας έχει θετικό πρόσημο αλλά τώρα το πουλί της ανάπτυξης έχει πετάξει.
Σήμερα δεν θα πετύχουμε την ανάπτυξη μειώνοντας κι άλλο τους μισθούς αλλά παράγοντας προι?όντα ποιότητας, που θα είναι ελκυστικά όχι διότι είναι φτηνά (το Πακιστάν πάντα θα παράγει φτηνότερα) αλλά διότι θα έχουν την υπεραξία της ετικέτας και θα πωλούνται ακριβά με το κατάλληλο marketing...
To περιθώριο για λάθη έχει πλέον στενέψει εντελώς...
* Η Μαίρη Κούβδου είναι Μέλος Τομέα Οικονομικών Νέας Δημοκρατίας τ. Στέλεχος Διοίκησης Εκπαίδευσης Υπ. Παιδείας και Θρησκευμάτων.




Επιστροφή








