Με κεφαλλονίτικες ρίζες έχει γεννηθεί στην Πάτρα, μεγάλωσε στην Κέρκυρα και έχει ζήσει σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση, σε νεανική ηλικία, στα παιδικά περιοδικά, Ελληνόπουλο και Θησαυρός των Παιδιών.
Πριν τελειώσει το γυμνάσιο κάνει την εμφάνισή του στον χώρο της δημοσιογραφίας όπου την υπηρέτησε για πενήντα χρόνια. Παράλληλα για μια δεκαετία εργάστηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο σαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Το 1969 μεταναστεύει στις ΗΠΑ όπου εργάζεται στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ και τα περιοδικά GREEK - AMERICAN - REVIEW και ESTIATOR. Παράλληλα συνεργάστηκε με τις εφημερίδες, Παροικιακός Λόγος, Σικάγου, Hellenic American News της Πενσυλβάνια και Πατρίδες του Καναδά. Το 1990 ανέλαβε την αρχισυνταξία του περιοδικού ESTIATOR μέχρι το 2007.
Συνεργάζεται με αρκετές ηλεκτρονικές εφημερίδες σε όλον τον κόσμο. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία. Την συλλογή ομογενειακών διηγημάτων, «Οι Άγκυρες», την ιστορική μελέτη, «Στα Χρόνια της Δόξας», το οδοιπορικό, «Η Γειτονιά του Κάστρου», και το ιστορικό μυθιστόρημα, «Οι Αντίθετοι». Αυτή την περίοδο δημοσιεύει πολιτικά άρθρα του στην Εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Προς το τέλος του 2001 με τον Βάϊο Φασούλα, Γερμανία και τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, ΗΠΑ, ξεκίνησαν με την ίδρυση μιας «Επιτροπής Πρωτοβουλίας» και αρχές του 2002 με δικαστική απόφαση πέτυχαν την ίδρυση της, Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων Πέντε Ηπείρων.
kondennis9@gmail.com
33-15 202nd street Bayside NY 11361 U.S.A.
Περιμένοντας τον Άι Βασίλη
Ήταν ένα μελαγχολικό απόβραδο την παραμονή κείνης της πρωτοχρονιάς. Το σκοτάδι είχε πάρει να απλώνεται μουντό, πνιχτό μέσα στα σύννεφα και το χιόνι, που έπεφτε ασταμάτητα. Ένας δυνατός αγέρας φυσούσε κι έκανε τις πυκνές νιφάδες να στροβιλίζονται σ’ έναν τρελό χορό. Κι ύστερα ακουμπούσαν απαλά πάνω στο δρόμο φτιάχνοντας έτσι ένα άσπρο παχύ στρώμα.
Τα φανάρια του δρόμου άναβαν ένα-ένα προσπαθώντας με το αδύναμο φως τους να ξανοίξουν το σκοτάδι που απλωνόταν γύρω.
Η Αντιγόνη έστεκε καθισμένη πίσω από το παράθυρο κρατώντας στην αγκαλιά της τη Ρηνιώ, το μικρότερο από τα τρία παιδιά της, που το είχε πάρει ο ύπνος. Τ’ άλλα δυο, τα μεγαλύτερα, η Φρόσω κι ο Κωστάκης ξαπλωμένα πάνω στο πάτωμα έπαιζαν με κάποια κομμάτια χαρτιά. Βυθισμένη στις σκέψεις της η Αντιγόνη κοιτούσε έξω με το βλέμμα της να μοιάζει χαμένο στο άπειρο του κόσμου. Πάλευε να βάλει σε μια τάξη μέσα στα λογικά της τα όσα ζούσε αυτή και τα παιδιά της τούτο τον τελευταίο καιρό. Κάποιο δάκρυ πήρε να κυλάει στα μάτια της.
Πριν λίγους μήνες ήτανε που είχαν φτάσει σε τούτη τη χώρα. Είχε μπει για τα καλά το φθινόπωρο κι ήσαν πάνω σ’ ένα πλοίο που κουβαλούσε μέσα του εκατοντάδες τους απελπισμένους. Ανθρώπους που έψαχναν για μια καλύτερη ζωή, κάπου σε κάποια γωνιά του κόσμου.
Είχε πάρει η μέρα να ξανοίγει σαν περνούσε κείνο το πλεούμενο πλάι από το Άγαλμα της Ελευθερίας στο έμπα του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Αργοσερνότανε ήρεμα πάνω στα νερά του Χάτσον Ρίβερ, μπαίνοντας στο λιμάνι της μεγάλης πόλης. Πάνω στην κουπαστή του καραβιού είχανε μαζευτεί όλοι κι έστεκαν εκεί, τυλιγμένοι στο πρωινό φθινοπωριάτικο αγιάζι, κοιτάζοντας τα πανύψηλα σπίτια του Μανχάταν. Μέσα τους όλοι ένοιωθαν να ζωντανεύουν οι ελπίδες για μια καλύτερη ζωή που πίστευαν πως τους περίμενε σε τούτη την «ευλογημένη χώρα» όπως την ονομάτιζαν τότε κάτω στην πατρίδα.
Εκεί, ανάμεσα σ’ αυτό το πλήθος έστεκε και η Αντιγόνη κρατώντας μισοκοιμισμένη στην αγκαλιά της την μικρή Ρηνιώ. Καληώρα όπως και τούτο το απόβραδο. Πλάι της στεκόταν ο Αντώνης, ο άντρας της, κρατώντας από τα χέρια του τα άλλα δυο παιδιά τους. Κοιτούσαν και αυτοί, όπως και όλοι οι άλλοι, την καινούργια χώρα που θα γινόταν η δεύτερη πατρίδα τους. Στα πρόσωπά τους είχε πάρει να αχνοζωγραφίζεται η ελπίδα. Κι η Αντιγόνη είχε αφήσει τη φαντασία της να γεμίζει τη σκέψη της με σωρό τα όνειρα. Όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Για ένα όμορφο σπιτικό. Για λίγα χρήματα για να μπορέσει να βοηθήσει τη δόλια τη μάνα της και τις πιο μικρές αδελφές της, που άφησε στο μικρό τους νησί σαν πήρε το δρόμο της ξενιτιάς.
Μια θεία του άντρα της ήταν η μόνη που τους περίμενε σαν βγήκαν από το καράβι. Ψηλή, σκελετωμένη, μ’ ένα πρόσωπο γεμάτο ζαρωματιές, είχε σταθεί να τους κοιτάζει. Δεν άνοιξε την αγκαλιά της σαν τους είδε. Δεν χάιδεψε τα μικρά παιδάκια. Μόνο έστεκε εκεί μπροστά τους αμίλητη για λίγο και τους κοιτούσε όλους εξεταστικά. Κοιτούσε τα μικρά παιδιά και κουνούσε το κεφάλι της.
-Τι ήρθατε να κάμετε δω πέρα μ’ ένα τσούρμο παιδιά; ρώτησε τον Αντώνη κοιτάζοντάς τον άγρια στα μάτια.
Κι αυτός την κοιτούσε αμίλητος. Έμοιαζε σαν να μην ήξερε τι να της πει.
-Θα τα καταφέρουμε θεια. Θα προσπαθήσουμε, ψιθύρισε μέσα από τα σφιγμένα χείλια του.
Η θεία τους κοίταξε ακόμη για λίγο με μια παράξενη έκφραση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.
-Άντε, ξεκινήστε γιατί έχω και τις δουλειές μου, τους είπε απότομα. Έχασα μεροκάματο σήμερα για να έρθω εδώ.
Μπήκανε σε ένα αυτοκίνητο και τους πήγε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα που έμοιαζε να είναι πεταμένο σε μιαν άκρη σε κάποια γωνιά του Μπρούκλιν. Πολύ μικρό το σπιτάκι. Μια κάμαρη, ένα ακόμη μικρό δωμάτιο, μια κουζίνα, μικρή κι αυτή κι ένα μπάνιο, ήτανε όλα κι όλα. Η Αντιγόνη και ο Αντώνης είχανε απομείνει να κοιτάζονται σαν χαμένοι.
-Αυτό είναι, τους είπε κάπως απότομα η θεία, κι οπωσδήποτε είναι καλύτερο από αυτό που είχατε στο νησί σας. Έχω πληρώσει δυο ενοίκια. Μόλις αρχίσεις να δουλεύεις θα μου τα δώσεις. Δίπλα σας μένει ο ιδιοκτήτης με τη γυναίκα του. Είναι Αϊρίστας και τον λένε Χάρη. Κοιτάξτε να τα έχετε καλά μαζί του.
Και χωρίς καμιάν άλλη κουβέντα κίνησε να φύγει. Πριν να φτάσει στην πόρτα γύρισε πάλι προς το μέρος τους.
-Α! Ξέχασα. Πάρε και τούτο, είπε στον Αντώνη και του έδωσε ένα χαρτάκι. «Είναι η διεύθυνση για τη δουλειά σου. Σε περιμένουν αύριο. Ρώτησε να σου πούνε πώς θα πας εκεί». Κι έφυγε χτυπώντας πίσω της την πόρτα.
Ο Αντώνης με τη γυναίκα του απόμειναν εκεί, στη μέση της κάμαρης να κοιτάζονται μεταξύ τους με την απελπισία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Τα παιδιά είχαν αρχίσει να κλαψουρίζουν.
Η ταλαιπωρία του ταξιδιού τα είχε εξαντλήσει. Κάποιο δάκρυ άρχισε να αργοκυλάει στα μάτια της Αντιγόνης. Το σκούπισε βιαστικά. Δεν έπρεπε να κλαίει. Όμως ο Αντώνης την είδε. Άπλωσε το χέρι του και την αγκάλιασε.
-Κουράγιο, Αντιγόνη μου. Όλα θα πάνε καλά. Θα το δεις, της ψιθύρισε με μια σιγανή, κουρασμένη φωνή. Θα τα καταφέρουμε. Θα προχωρήσουμε καλή μου.
Η Αντιγόνη έσφιξε για λίγο τα χείλια της και άρχισε να τακτοποιεί τα πράματά τους. Εκείνη τη στιγμή ένα σιγανό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα. Ο Αντώνης κοίταξε για λίγο την Αντιγόνη με μια απορία ζωγραφισμένη στα μάτια του. Μετά προχώρησε προς την πόρτα. Άνοιξε φοβισμένα. Στο άνοιγμα ένας άντρας αρκετά ηλικιωμένος φάνηκε να τους κοιτάζει χαμογελώντας.
-Χάϊ, τους είπε. Άϊ αμ Χάρης. Δε λάντλορντ.
Ο Αντώνης μη καταλαβαίνοντας τίποτα είχε απομείνει να τον κοιτάζει σαν χαμένος. Ο Χάρη τους κοίταξε για λίγο και αυτός αμίλητος και καταλαβαίνοντας την αμηχανία τους χαμογέλασε και άρχισε να εξηγεί στον Αντώνη με νοήματα. Με νοήματα και κινήσει των χεριών άρχισε ανάμεσα στους δυο άντρες η παράξενη συνομιλία.
-Είναι ο σπιτονοικοκύρης μας, εξήγησε στην Αντιγόνη, ο Αντώνης.
Κι αυτή του έδωσε το χέρι της.
-Χαίρω πολύ, του είπε στα ελληνικά.
-Γουέλκαμ, της είπε ο Χάρη.
Τα παιδιά είχαν σταματήσει να κλαψουρίζουν και κοιτούσαν τον επισκέπτη τους.
Κάποια στιγμή ο Αντώνης του έδειξε το σημείωμα με την διεύθυνση της δουλειάς του. Ο Χάρη κατάλαβε και με νοήματα προσπάθησε να τον καθησυχάσει.
Έφυγε και σε λίγο ξαναγύρισε κουβαλώντας δυο-τρεις καρέκλες, ένα τραπεζάκι, ένα κρεβάτι και κάτι λίγα πράματα για να φάνε. Τους βοήθησε να τακτοποιηθούν και όλο κάτι τους έλεγε με νοήματα προσπαθώντας να τους δώσει θάρρος. Κι έφυγε αφήνοντάς τους να ηρεμήσουν και να τακτοποιηθούν.
Την άλλη μέρα ο Αντώνης σηκώθηκε πρωί-πρωί με την σκέψη πως θα καταφέρει να φτάσει στη δουλειά του. Βγήκε έξω κρατώντας στο χέρι του το χαρτάκι με την διεύθυνση. Σαν έφτασε στην εξώπορτα σταμάτησε απότομα. Εκεί, μπροστά στην είσοδο του σπιτιού, μέσα στο αυτοκίνητό του ήταν ο Χάρη και του χαμογελούσε. Του έκαμε νόημα να πάει κοντά του. Του άνοιξε την πόρτα. Ο Αντώνης δισταχτικά μπήκε μέσα και το αυτοκίνητο σε λίγο χάθηκε μέσα στους δρόμους του Μπρούκλιν. Σ’ όλη τη διαδρομή ο Χάρη του μιλούσε όμως ο Αντώνης τίποτα δεν καταλάβαινε. Έτσι έφτασαν σ’ ένα μεγάλο κτίριο και μπήκαν στο πάρκινγκ. Μπήκαν μέσα και ο Χάρη κάτι είπε στους ανθρώπους που ήσαν εκεί, στην είσοδο του εργοστασίου.
Σε λίγο μπροστά τους στεκόταν ένας ψηλός , αδύνατος, μ’ ένα μαύρο μουστάκι ακουμπισμένο πάνω από τα χείλια του. Κάτι μίλησε λίγο με τον Χάρη και μετά γύρισε προς το μέρος του Αντώνη.
-Πατριώτη καλώς όρισες, Μας είχαν ειδοποιήσει ότι θα ερχόσουν. Με λένε Ηλία.
Ο Αντώνης στο άκουσμα της γλώσσας του έδειξε να νοιώθει πιο ήρεμος και κάπως πιο άνετα. Χαμογέλασε.
-Εμένα με λένε Αντώνη, του είπε με σιγανή φωνή.
-Ωραία λοιπόν. Θα σου δείξω τη δουλειά εδώ και είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρεις. Θα σου γράψω επίσης πως να πηγαινοέρχεσαι από εδώ στο σπίτι σου. Είναι εύκολο. Σιγά-σιγά θα τα μάθεις όλα. Αν και τούτο το ανθρωπάκι, είπε και έδειξε τον Χάρη, μου είπε πως δεν έχει πρόβλημα να σε πηγαινοφέρνει αυτός ώσπου να μάθεις.
Από εκείνη την ημέρα ο Αντώνης ξεκίνησε τη δουλειά του.
Στημένος μπροστά σε μια μεγάλη μηχανή όλη μέρα έκοβε λαμαρίνες και μετά τις έβαζε σε μια πρέσα και έφτιαχνε τα καλούπια. Πρώτη φορά στη ζωή του ο Αντώνης βρέθηκε να δουλεύει σ’ ένα εργοστάσιο. Λίγα γράμματα είχα μάθει κάτω στην πατρίδα και μ’ αυτά αγωνιζότανε και έβγαζε το μεροκάματο. Σαν βρέθηκε πίσω από τις μηχανές ένοιωσε τον φόβο να πλημμυρίζει το κορμί του. Κοίταζε τους άλλους γύρω του. Έβλεπε κάτι μεγάλους τροχούς να γυρίζουν δαιμονισμένα κάνοντας τρομερό θόρυβο. Κοιτούσε κάτι έμβολα που ανεβοκατέβαιναν ρυθμικά χτυπώντας τα σίδερα που ήσαν κάτω τους. Τον τρέλαινε ο θόρυβος που έκαναν όλη μέρα τούτα δω τα μηχανήματα. Ένοιωθε ξένος μέσα σε τούτο δω το περιβάλλον. Αισθανόταν όλα γύρω του να τον πνίγουν.
Σε κανέναν δεν μιλούσε ο Αντώνης. Κι όταν το μεσημέρι σταματούσαν για φαγητό αυτός αποτραβιόταν μόνος σε μια γωνιά, άνοιγε το κατσαρολάκι του που του είχε ετοιμάσει η Αντιγόνη κι ανόρεχτα έτρωγε με το βλέμμα του χαμένο στο άπειρο. Οι σκέψεις βασάνιζαν όλη μέρα το μυαλό του.
Προσπαθούσε να καταλάβει τι ζητούσε αυτός εκεί μέσα. Πώς και γιατί βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, μακριά από το νησί του, τους δικούς του, τον ήλιο και την αλμύρα της θάλασσας, που τόσο τη λάτρευε. Και περίμενε καρτερικά να έλθει το Σάββατο, να πάρει τα δολάρια και να τρέξει στο σπίτι του, στην Αντιγόνη και τα μικρά του και να τους δώσει τη χαρά. Τη χαρά του πατέρα, που σαν σκοπό έχει να βλέπει το χαμόγελο να λάμπει φωτεινό στα χείλια των παιδιών του.
Κι εκεί μέσα, στο μικρό σπιτάκι προσπαθούσε να ομορφύνει και τη δική του ζωή με την αγάπη που αγκάλιαζε τα παιδιά του. Κι απόμενε να κάνει όνειρα. Πολλά και όμορφα όνειρα για τούτα τα τρία μικρά του. Να μεγαλώσουν. Να μάθουν γράμματα πολλά. Να γίνουν άνθρωποι χρειαζούμενοι στην κοινωνία. Να ξεφύγουν από τη μοίρα τη δική του.
Αρχές του Δεκέμβρη ήτανε. Ένα κρύο, μουντό απόγιομα. Έξω ένα χιονόνερο έπεφτε και πάγωνε τους δρόμους. Λίγοι οι διαβάτες που βάδιζαν βιαστικοί μέσα στο κρύο. Η Αντιγόνη πηγαινοερχόταν βιαστικά ετοιμάζοντας το τραπέζι για το βραδινό. Κάπου-κάπου πεταγόταν μέχρι το παράθυρο και κοιτούσε έξω. Είχε περάσει κάπως η ώρα και ο Αντώνης ακόμη δεν είχε φανεί. Κοιτούσε τους διαβάτες μέσα στο μισοσκόταδο προσπαθώντας να διακρίνει τον σύντροφό της. Μάταια όμως. Μια αγωνία ανάκατη με έναν φόβο έκανε την καρδιά της να φτερουγίζει μ’ έναν παράξενο ρυθμό. Τα παιδιά ξαπλωμένα κάτω στο πάτωμα παίζανε γελώντας.
Κάποιες ομιλίες ακούστηκαν έξω από την πόρτα της κι ένα σιγανό δειλό χτύπημα. Η Αντιγόνη ένοιωσε να ξαφνιάζεται. Κάποιος αόριστος φόβος της αγκύλωσε την καρδιά. Φοβισμένη πήγε προς την πόρτα και άνοιξε. Είδε να στέκονται μπροστά της δυο άγνωστοι άντρες. Την κοίταξαν για λίγο παράξενα και άρχισαν να της μιλάνε. Όμως εκείνη έστεκε άφωνη μπροστά τους μη μπορώντας να καταλάβει λέξη από όσα της έλεγαν.
Από δίπλα ο Χάρη άκουσε τη φασαρία, βγήκε και ήρθε κοντά τους. Κάτι μίλησε για λίγο με τους δυο ξένους και μετά γύρισε προς το μέρος της Αντιγόνης. Κι εκείνη έστεκε εκεί, στη θέση της, ακίνητη σαν χαμένη κοιτάζοντάς τους διαρκώς στα μάτια. Ένοιωθε μέσα της να χτυπάει δυνατά και γρήγορα η καρδιά της. Έμοιαζε έτοιμη να σπάσει. Καταλάβαινε πως κάτι σοβαρό θα έπρεπε να έχει γίνει στον Αντώνη για να έρθουν αυτοί οι άνθρωποι στο σπίτι τους. Όμως τι να έχει γίνει, αναρωτιόταν με αγωνία. Τρελές σκέψεις άρχισαν να βασανίζουν το μυαλό της.
-Να ζει ο Αντώνης; σκέφτηκε κάποια στιγμή. Κι αν του είχε συμβεί κάτι τι θα γινόταν αυτή με τα τρία μικρά παιδιά; Πού να τρέξει; Ποια πόρτα να χτυπήσει εδώ στην ξενιτιά; Ποιανού να μιλήσει που δεν ήξερε ούτε μια λέξη από τούτη τη ριμάδα τη γλώσσα;
Κοιτούσε τους άντρες που μιλούσαν κι έμοιαζε να κρέμεται από τα χείλια τους, καθώς προσπαθούσε να μαντέψει έστω και μια λέξη από όσα έλεγαν. Τα παιδιά είχαν σταματήσει το παιγνίδι τους. Μαζεύτηκαν γύρω από τα πόδια τους και κλαψούριζαν.
Σε λίγο είδε τους δυο παράξενους επισκέπτες να φεύγουν. Κι έμεινε μόνη με το Χάρη και τα μικρά της να κλαψουρίζουν και να την τραβάνε από τη φούστα της. Πήρε στην αγκαλιά της τη Ρηνιώ και προσπάθησε να την παρηγορήσει. Ο Χάρη ξάπλωσε σε μια καρέκλα, άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό κι απόμεινε να κοιτάζει περίλυπος την Αντιγόνη στα μάτια. Άρχισε να της μιλάει αργά τονίζοντας τις λέξεις, συνοδεύοντάς τες με ανάλογες κινήσεις των χεριών του, με νοήματα, σε μια προσπάθεια να κάμει την Αντιγόνη να καταλάβει. Η Αντιγόνη τον κοιτούσε αμίλητη. Κι αυτός της μιλούσε συνεχώς.
-Μαμά που είναι ο μπαμπάς; ρώτησε κάποια στιγμή ο μικρός Κωστάκης.
Η Αντιγόνη γύρισε και κοίταξε το παιδάκι με δακρυσμένα μάτια. Του χάιδεψε λίγο τα μαλλιά του.
-Έρχεται αγόρι μου, του ψιθύρισε προσπαθώντας να πνίξει τους λυγμούς της. Όπου να ’ναι θα ’ρθει.
Σε λίγο ο Χάρη σηκώθηκε. Έκανε νόημα στην Αντιγόνη να τον ακολουθήσει και παίρνοντας τα παιδιά από το χέρι μπήκαν στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησαν.
Μέσα από τους δρόμους του Μπρούκλιν προχώρησαν προς το αεροδρόμιο, βγήκαν σε κάποια έξοδο και βρέθηκαν μπροστά σε ένα νοσοκομείο. Ο Χάρη μίλησε με τις νοσοκόμες που ήσαν στην αίθουσα υποδοχής και μετά γύρισε στην Αντιγόνη. Της έδωσε ένα χαρτάκι με το νούμερο κάποιου δωματίου και προσπάθησε να της εξηγήσει πώς να πάει. Αυτός κάθισε στην αίθουσα αναμονής με τα παιδιά και περίμενε. Πήρε στην αγκαλιά του τη μικρή Ρηνιώ που δεν είχε σταματήσει να κλαίει και βάλθηκε να τη χαϊδεύει για να την ηρεμήσει.
Η Αντιγόνη κατάφερε να βρει το δωμάτιο. Άνοιξε την πόρτα κι έμεινε άφωνη εκεί στο άνοιγμά της. Μέσα στο δωμάτιο, πάνω σ’ ένα κρεβάτι, ο Αντώνης ήταν ξαπλωμένος με τα μάτια κλειστά και ανάσαινε βαριά. Τα δυο του χέρια ήσαν τυλιγμένα σ’ ένα σωρό επιδέσμους. Η Αντιγόνη είχε απομείνει στο άνοιγμα της πόρτας και τον κοιτούσε ενώ κάποιοι λυγμοί τάραζαν το στήθος της.
Πνιγμένη σ’ αυτές τις σκέψεις των περασμένων ημερών, η Αντιγόνη είχε απομείνει εκεί, μπροστά στο παράθυρο με τη μικρή Ρηνιώ στην αγκαλιά της.
-Μαμά. Θα ’ρθει ο Άι Βασίλης απόψε; ακούστηκε πλάι της η φωνή του μικρού Κωστάκη.
Η Αντιγόνη ανακάθισε στην καρέκλα της σαν να συνήλθε ξαφνικά από τις σκέψεις της και γύρισε προς το μέρος του. Έξω είχε πάρει να σκοτεινιάζει. Το χιόνι, στροβιλίζονταν σ’ ένα τρελό χορό, έπεφτε πυκνό. Λιγοστοί οι διαβάτες σχεδόν έτρεχαν για τα σπίτια τους. Έμοιαζαν να βιάζονται για να υποδεχτούν τον καινούργιο χρόνο που ερχόταν.
-Μαμά. Σε ρώτησα αν θα ’ρθει ο Άι Βασίλης, είπε ξανά ο μικρός Κωστάκης.
Η Αντιγόνη έμεινε για λίγο άφωνη. Σαν τι τάχα μπορούσε να του πει; Βδομάδες τώρα ο πατέρας τους βρισκόταν στο νοσοκομείο να παλεύει κι αυτοί εδώ ζούσαν με την αγάπη και την καλοσύνη του Χάρη. Οι συγγενείς του Αντώνη ούτε που πέρασαν για να ρωτήσουν. Ποιος Άι Βασίλης να ’ρθει για τούτα τα μικρά;
-Θα τον περιμένουμε αγόρι μου, του είπε η Αντιγόνη προσπαθώντας να πνίξει το κλάμα της. Θα τον περιμένουμε. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να μας θυμηθεί κι εμάς.
Ένα χτύπημα στην πόρτα την έκαμε να πεταχτεί φοβισμένη. Τα μικρά παιδάκια φοβισμένα και τα τρία κοίταξαν την μητέρα τους. Η Αντιγόνη άφησε από την αγκαλιά της τη μικρή Ρηνιώ και με τον φόβο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της; πήγε να ανοίξει. Στο άνοιγμα της πόρτας ξαφνιάστηκαν όλοι. Ένας Άι Βασίλης με τα κόκκινα ρούχα του, με τον σκούφο του και τα πυκνά γένια του στεκόταν εκεί μπροστά τους. Στα χέρια του κρατούσε μια μεγάλη σακούλα γεμάτη με πολύχρωμα πακέτα.
-Merry Christmas! Happy New Year!! φώναξε με μια ψεύτικη βροντερή φωνή. Χο! Χο! Χο! και προχώρησε προς τα μέσα.
Χάιδεψε τα μικρά παιδιά που τον κοιτούσαν σαν χαμένα. Έσφιξε το χέρι της Αντιγόνης που κι αυτή τον κοιτούσε με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα. Τα τρία παιδάκια με χαρούμενα ξεφωνητά ρίχτηκαν στα πακέτα και τις σακούλες και άρχισαν να τα αδειάζουν. Ο Άι Βασίλης τα κοιτούσε κι έμοιαζε να αγκαλιάζει όλη αυτή τη χαρούμενη σκηνή που έβλεπε γύρω του και που αυτός την είχε φτιάξει. Πλησίασε την Αντιγόνη και στάθηκε μπροστά της. Κι αυτή τον κοιτούσε με μια απέραντη ευγνωμοσύνη ζωγραφισμένη στα μάτια της.
-I have good news for you. Tomorrow Antonis will come home της είπε και της έσφιξε το χέρι.
Στα μάτια της άστραψαν δυο δάκρυα. Του έσφιξε κι αυτή το χέρι.
-Σ’ ευχαριστώ Χάρη, ψιθύρισε μέσα από το κλάμα της.
Με αργά βήματα ο Άι Βασίλης προχώρησε προς την πόρτα και βγήκε. Μαζί του προχώρησε και η Αντιγόνη και στο πρόσωπό της ζωγραφιζόταν ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Κι αυτός προχώρησε προς το διαμέρισμά του. Πριν ν’ ανοίξει την πόρτα για να μπει γύρισε προς το μέρος της. Σήκωσε το χέρι του και την χαιρέτησε χαμογελώντας.
-Happy New Year, Antigoni.
Και μπήκε μέσα.




Επιστροφή








