Μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη, συντροφιά με τους πίδακες του νερού, με τα αδιάκοπα ρυθμικά του παφλάσματα, με την αύρα που αναδύεται κάτω από τα πολύχρωμα χριστουγεννιάτικα, όπως τα λέμε, φωτιστικά και μια ησυχία, δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση, μια διέγερση και μια γοητεία καθώς ένα αραχνοΰφαντο πέπλο σκεπάζει τον περιβάλλοντα χώρο μες στην κρύα νύχτα.
Εκεί, τα ακούσματα του νερού σε ταξιδεύουν πίσω, λύνονται οι στοχασμοί και χύνονται μπρος στα μάτια σου σαν χάντρες κομπολογιού που ο σπάγκος λύθηκε.
Σκύβεις και με περίσσια ευλάβεια μία-μία μαζεύεις τις χάντρες περνώντας τες στο σπάγκο και τον δένεις καλά να μην ξαναλυθεί.
Αυτές οι χάντρες, που αστράφτουν μες στη νύχτα είναι ανυπολόγιστης αξίας. Σκέφτονται, ακούν, μιλούν, ελπίζουν.
Ελάτες κοπέλες και αγόρια, γυναίκες και άντρες τούτο το Δεκέμβρη να στοχαστούμε όλοι μαζί.
Για εσάς, για εκείνους, τους πέρα και τους δώθε και για εμάς.
Να μας δει και να μας ακούσει ο βαρυφορτωμένος από τις δικές μας σκέψεις μήνας Δεκέμβρης για να μας ξανάρθει και την άλλη χρονιά…
Βάϊος Φασούλας




Επιστροφή








