Συμπολίτες που φεύγουν - Αθανάσιος Γρ. Μανθέλας

Δείτε και άλλα θέματα στην ενότητα:
Συμπολίτες που φεύγουν - Αθανάσιος Γρ. Μανθέλας

Λόγος επικήδειος και «Ευσεβεις σκέψεις»
Γράφει ο Πολυχρόνης Νταλάσης  
Στο μνημόσυνό του(4-1-2014)

Ετελέσθη το Σάββατο , 4η Ιανουαρίου 2014, εις την Ι.Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κορμπόβου(Λαγκαδιάς) το 40)νθήμερον μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Αθανασίου  Γρ.  Μανθέλα.

Ο αείμνηστος Αθανάσιος ο Αθανάσιος Γρ. Μανθέλας , ετών 88(συνταξιούχος εμπορουπάλληλος) καταγόμενος εκ Γαρδικίου , κάτοικος Τρικάλων, εκοιμήθη την 3ην Δεκεμβρίου 2013 και εκηδεύθη  την επομένην στις 2 μ.μ. εις τον Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής (Σαραγίων).                                                                                                                                                                             
                  ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΓΡ. ΜΑΝΘΕΛΑΣ                 ΤΟ ΜΝΗΜΑ


Η εξόδιος  Ακολουθία εψάλη εις τον ως άνω Ι. Ναόν, Υπό των Ιερέων: Του  προϊσταμένου του Ναού π. Γεωργίου. Παπαγεωργίου και Αθανασίου Κουμπή ιερέως  Ι. Ν. Αγ. Αθανασίου-Αγίας Μονής και Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Γαρδικίου
Έψαλαν : ο Πρωτοψάλτης του Ναού κ. Πολυχρόνης Νταλάσης, ο Πρωτοψάλτης  του Ι.Μ. Ναού Αγίου Νικολάου κ. Παναγιώτης Καλαμπάκας και ο Διδάσκαλος κ. Γεώργιος Μουζιούρας.
Στεφάνους εκ φυσικών ανθέων κατέθεσαν : Η οικογένειά του και  οι οικογένειες των : Αχιλλέα Καλαντζή, Γρηγορίου Σκανδάλη, Σωτηρίας Μανθέλα, Γρηγορίου Μανθέλα Κωνσταντίνου Μανθέλα, Κικής Μανθέλα
Εις την αίθουσαν εκδηλώσεων του Ι.Ν. εδόθη  « καφές παρηγορίας» .
Τον μεταστάντα αποχαιρέτησε με επικήδειον λόγον,  διανθισμένον  με λίγες επίκαιρες « ευσεβείς σκέψεις» και αναφορές ,  ο Οφφικιάλιος Άρχων Πρωτοψάλτης  της Ι.Μ. Τρίκκης & Σταγών-Πρωτοψαλτης του Ι.Ν.Ζ.Πηγής, κ. Πολυχρόνης  Νταλάσης,
Η Ομιλία του κ. Πολυχρόνη  Νταλάση , έχει ως ακολούθως:

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΡ. ΜΑΝΘΕΛΑΣ(ΕΤΏΝ 88)
Σεβαστοί πατέρες,
αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. …
Εδώ εις τον Ναόν αυτόν έχω 30 και πλέον χρόνους ως Ιεροψάλτης και έχω ζήσει πολλές στιγμές από τον ανθρώπινο πόνο.
Γι αυτό θα παρακαλούσα να  μου επιτρέψη η αγάπη σας και η αγάπη του Θεού, αποχαιρετώντας τον προκείμενον νεκρόν,  να εκφράσω  και να υπενθυμίσω μερικές ευσεβείς  αλλά  και επίκαιρες , κατάλληλες προς διδαχήν και νουθεσίαν, σκέψεις…
Προσφιλέστατε, αδελφέ και συμπέθερε Θανάση  Μανθέλα.
« Μακαρία η οδός η πορεύει σήμερον…» . Ήλθε  βέβαια « το πλήρωμα του χρόνου»  να απέλθης εκ του κόσμου τουτου.
Και εμείς με τους ψαλμούς και τους ύμνους και τις ευχές της Εκκλησίας μας , οικείοι, συγγενείς , γνωστοί, φίλοι,  πάνδημοι , σε προπέμπουμε για το αιώνιο ταξείδι της ψυχής και για την τελευταία σου επίγειο κατοικία.
Ευρισκόμεθα την ώρα αυτή εδώ  σε μια σύναξη, βαρυαλγούσα και πενθοφορούσα, γιατί μας έφυγες, εσύ,  από την εγκόσμια ζωή.
Βαρυπενθούντες, βαρυαλγούντες , και δακρυρροούντες ιστάμεθα προ του σκηνώματός σου.
Είσαι δικός μας άνθρωπος…αγαπημένο, προσφιλές πρόσωπο.
Όμως, αλήθεια …Βαρύς και ασήκωτος είναι ο ανθρώπινος πόνος.
Συγκεντρωθήκαμε να σε αποχαιρετίσουμε και να σου δώσουμε το τελευταίο φιλί, τον  «τελευταίο ασπασμό» και να ευχηθούμε καλή πορεία προς την ουράνια βσιλεία
Ευχή μας δε να  είναι η ψυχή  σου να είναι αρεστή  εις τον Θεόν….
Ασφαλώς « Δικαίων ψυχαί εν χειρί  Θεού»  (Σολομ. Γ΄1).
Η εκκλησία μας ψάλλει:
 « Άνθρωπος , ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρου ούτως αξανθίσει…»
(Οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι. Σαν το λουλούδι του αγρού  το οποιο ανθίζει και μαραίνεται).
Η  Σοφία Σολομώντος μας  πληροφορεί :  
« Γήρας τίμιον , ου το πολυχρόνιον, πολιά εστι φρόνησις ανθρώπου και ηλικία βίος ακηλίδωτος». Δηλαδή γεράματα τίμια, δεν είναι τα πολλά  χρόνια, αλλά η πολιά φρόνηση του ανθρώπου και ο άμεμπτος ο καθαρός  βίος του
 « Χίλια έτη ως ημέρα η χθές…». Αληθώς «ματαιότης τα σύμπαντα»!.. , ο δε βίος « σκιά και ενύπνιον…».  Και ψάλλει  ακόμα η Εκκλησία, θα ψάλλουμε συνέχεια στην Ακολουθία:
 « Οία η ζωή ημών εστι άνθος και ατμίς τε και δρόσος εωθινή αληθώς..».  Οποία είναι η ζωή μας , λουλούδι και ατμός και δροσιά πρωϊνή, αληθινά.
Αγαπητέ Θανάση, Στον αγώνα της ζωής , έζησες  και εργάστηκες  αθόρυβα με τιμιότητα,  ευγένεια , κοινωνικότητα, καταδεκτικότητα, πραότητα, ευπρσηγορίαν..
Με υπόληψη στην κοινωνία, σε διέκρινε η ταπεινοφροσύνη, η ανεκτικότητα  και η ευσυνειδησία…όπως και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας , και ιδίως εις « καιρούς δύστυχους και χρόνους οργισμένους», Κατοχής, Εθνικής Αντιστάσεως ,  και εσωτερικών αλληλοσπαραγμών…
Στον αγώνα της ζωής…δημιούργησες  με την σύζυγό σου Παρασκεή, οικογένειαν έντιμη και αξιόλογη και αξιώθηκες να δής τα παιδιά σου αποκατεστημένα  επαγγελματικώς, κοινωνικώς και οικογενειακώς,  καθηγητές και καλλιτέχνες.
Αξιώθηκες να ιδής και χαριτωμένα εγγονάκια τα και οποία εσύ χαιρόσουν πάρα πολύ… και αυτά υπερβολικά σε αγαπούσαν.
Μένει σε μένα , στη θύμισή μου, εναργής   και η πρώτη(μπροστά από 40 περίπου χρόνια) γνωριμία μας , εκει στα ψηλά βουνά στην θέση « ισιώματα –Ψάρου»  του χωριού μου, Στουρναραίϊκα, όπου μετά από μια βάφτιση,που έκανε η κουνιάδα σου… χορεύουμε… Και ποιός τόλεγε πως θα γινώμασθε μετά  από χρόνια και συμπεθέροι..
[Πάντα μνημόνευα στην διάνοιά μου τα ονόματα προσφιλών προσώπων…
Σήμερον όμως εις την Μεγάλην Είσοδον,  δια πρώτην φορά  εν τη διανοία μου…εμνημόνευσα εσένα, ως απελθόντα εκ του κόσμου τούτου…].
Ας μην μας διαφεύγει, αδελφοί μου, το: « Οτε τον κόσμον κερδήσομεν τότε τον τάφον οικήσομεν, όπου ομού τε βασιλείς και πτωχοί…» . Και ακόμα:
« Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν , αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν…».
Προσπάθειά μας  θα είναι πάντα να γίνουμε ουρανοπολίται…
 Διερχόμεθα , αδελφοί μου, στη ζωή μας, στον κόσμο που ζούμε  από « πέλαγος θλίψεων»  και «κοιλάδα κλαυθμώνος».  Στη θέα του θανάτου « Ταράττεται  πας γηγενής…»
Ο Αγιος Πορφύριος , η αγιοποίηση του έγινε  την περασμένη Τετάρτη, και ημεις τον εορτάσαμε δια πρώτην φοράν χθές εις τον Ναόν αυτόν εδώ,…μας λέει :
 « Εμείς οι χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα  ουτε πρέπει να μας τρομάζη ο θάνατος. Γιατί, τι νομίζεις είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα…Και από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι… Αυτό είναι το μόνο βέβαιο…Αρκεί να είμαστε  προετοιμασμένοι…Εδώ δεν ήρθαμε για να  μείνουμε αιώνια…Ήρθαμε να δοκιμαστούμε…. «Μεταβέβηκεν  εκ του θανάτου εις την ζωήν» .
Πόσο μας αγάπησε ο Θεός… Και αυτό το φρόντισε,
Το λέει ο Απόστολος της Νεκρωσίμου Ακολουθίας: « Ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεος τους κοιμηθέντας δια Ιησού άξει συν αυτώ». Το σκέφθηκες ποτέ αυτό το « αξει συν αυτώ» ;  Ο θεός  θα μαζέψει κοντά του ζωντανούς… Στο προσωπο του Ιησού Χριστού αναστήθηκε η ανθρώοινη φύση..» .
Η μόνη,  λοιπόν, παρηγορία μας είναι ο Θεός…Η ελπίδα της αναστάσεως….Τι απαγγέλλουμε, τι λέμε  στο Σύμβολο της Πίστεως:
 « Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος…».
Έτσι. έχουμε βεβαίαν την ελπίδα…. σύμφωνα με αυτά που ψάλλει η εκκλησία μας. Ας τα θυμόμαστε πάντα, όπως:
« Εκ γάρ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεος , ημάς διεβίβασεν…» .
Και στις ψαλμωδίες μας λέμε: « Ο Σταυρός σου , Κύριε, ζωή και ανάστασις υπάρχει τω λαώ Σου….», «Ο Σταυρός  σου ,  Κύριε , Παράδεισον ήνοιξε…τω γένει των ανθρώπων…» .
Η Ανάστασις του κυρίου έγινε η « απαρχή των κεκοιμημένων…»,  είναι αυτός που έγινε « ο πρωτότοκος των νεκρών…»
Αξίζει, και είθε αδελφοί μου, τον επίγειον βίον εν ειρήνη και αγάπη να διέλθωμεν…και να αφήσουμε  πισω μας μνήμη αγαθή . Να ακούεται  η φραση : Ήταν καλός άνθρωπος.
Άς έχουμε, αδελφοί μου, πάντα υπόψιν το :
Θρήνησον, ψυχή μου, προ της εξόδου, πρόσπεσον τω Κτίστη εν μετανοία, δάκρυα προσάγαγε εξ όλης καρδίας,  κράξον εν κατανύξει , ήμαρτον…
Ας βαδίζουμε ψύχραιμοι προς το γεγονός του θανάτου …με την ελπίδα της ανάστασης των ψυχών και την είσοδο στην ουράνια βασιλεία…
Ας προσπαθούμε  να έχουμε στις αποσκευές μας στο στερνό  ταξιδι, πίστη και ελπίδα.
 Γιατι  με αυτές θα νικήσουμε τον θάνατο…
Αγαπητέ αδελφέ και συμπέθερα Θανάση,
ευχόμεθα ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών  να σε κατατάξη στην χώρα των δικαίων και αγίων.
Κύριε, την κατάταξιν του δούλου σου Αθανασίου εν σκηναίς δικαίων και  « Της ουρανίου σου βασιλείας αξίωσον…» .

Δίδοντας, αδελφέ Θανάση, σε σένα τον τελευταίον ασπασμόν, ευχόμεθα όπως Κύριος ο θεός χαρίση βάλσαμο παρηγορίας, στην σύζυγό σου , τη συμπεθέρα Παρασκευή, στα παιδιά σου Μαρία και Στέφανο Νταλάση, Βαγγέλη και Χαρίκλεια Μανθέλα  στα εγγόνια  Αθανασία, Μάριο, Βασίλη, Πολυχρόνη και Παρασκευά-Θανάση ….αδέλφια, ανήψια   και λοιπούς συγγενείς και φίλους…Και το δάκρυ του πόνου των, άς είναι παντοτεινή δροσιά στο μνήμα σου.

Αιωνία σου η μνήμη.
Πολυχρόνης Νταλάσης
.




 

 

Επιστροφή