Όταν ήμουνα μικρός μου άρεσε η μέρα αυτή. Θυμάμαι τη γιόρταζα και στο σχολειό. Φυσικά μόλις γυρνούσα σπίτι, έβλεπα στην τηλεόραση τα τότε μεγάλα επεισόδια που γινόταν μέσα στο πολυτεχνείο, με κουκουλοφόρους να καίνε και να καταστρέφουν τα πάντα μέσα. Άλλα ήμουν μικρός, κι εγώ μόνο άκουγα και σκεφτόμουνα ότι τότε έπεσε η χούντα που κατέστρεψε την Ελλάδα. Έτσι μας λέγανε τότε.

   Μεγάλωσα όμως και όσο τα χρόνια περνούσαν, αυτήν η μέρα όλο και δε μου καθόταν καλά μέσα μου. Στην αρχή όταν πρώτοασχολήθηκα με αυτήν τη μέρα προσπαθούσα να βρω και να μάθω ποιοι ήταν οι νεκροί που υπήρχαν μέσα στο πολυτεχνείο εκείνη την ημέρα. Μετά από πολύ κόπο κατάφερα να μη βρω κανέναν, ή άλλα ονόματα που έβρισκα σε διαφορές δημοσιεύσεις στο τέλος, πάντα κάπου έβγαιναν ψεύτικα.

   Μέσα από αυτήν την αναζήτηση όμως, πάντα μέσα στο μυαλό μου ερχόμουν στο τώρα. Στο τώρα που βλέπω τη γένια του πολυτεχνείου να μας κυβέρνα. Στο τώρα που βλέπω αυτούς που τότε πάλεψαν ((αν και αμφιβάλλω αν αυτοί που μας κυβερνάνε περνούσαν έξω από το πολυτεχνείο εκείνες τις μέρες, γιατί κατά τη γνώμη μου, άπλα εκμεταλλεύτηκαν εκείνη την ημέρα για να ανέλθουν πολιτικά)) να δημιουργούν καταστάσεις χειρότερες από τότε. Προσπαθώ να καταλάβω αν όλα αυτά τα μέτρα υπηρετούν τη δημοκρατία και το «ψωμί - παιδεία – ελευθερία» που τότε πάλεψαν.

   Από πού να αρχίσεις; από το ψωμί: ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας και με απίστευτη δυσκολία βρίσκουν τα βασικά και κάθε μέρα αυτό το μέρος του πληθυσμού αυξάνεται. Σα να μη φτάνει αυτό, έχουμε αρχίσει και βλέπουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, όπως Έλληνες να ψάχνουνε να φανέ στα σκουπίδια και άλλοι να αυτοκτονούν από την ανέχεια.

Ας δούμε και την παιδεία: μέρα με την ημέρα διαλύουν μέσω της τηλεόρασης όλα τα πρότυπα, τα σχολικά βιβλία γράφονται και ξαναγράφονται και σε κάθε νέα έκδοση όλο και περισσότερα κομμάτια της ιστορίας μας σβήνουν. Όσο για τα σχολειά και τα πανεπιστήμια, σχεδόν όλα παραπαίουν και έχουν φτάσει σε σημείο πλέον να μην προσφέρουν σχεδόν τίποτα στην εκμαθείσα πάρα μόνο συνδικαλιστικό μέλλον σε κάποιες περιπτώσεις, από τις παρατάξεις και πολλά πάρτι μέσα στις σχόλες.
Όσον αφορά την ελευθερία, αυτή δεν υπάρχει σε τίποτα. Μας έχουν βάλει μια ψεύτικη δημοκρατία που μας την πασάρουνε με απειλές και τρομοκρατία και περνούνε δεσμά στο μέλλον της χώρας μέσα από χαρτιά και από μνημόνια και μάλιστα κατεπειγόντως.

   Αυτό πλέον που ζούμε από τη γένια του πολυτεχνείου, δε μου θυμίζει λοιπόν έμενα σε τίποτα το «ψωμί - παιδεία – ελευθερία», αλλά το «πείνα – δουλεία – χουντοδημοκρατία».

Kοτρώνας Θεόδωρος πολιτευτής με τους "Ανεξαρτήτους Έλληνες"