Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Αυτή η φράση έβγαινε από το στόμα όλων των συμμαθητών της τάξης του 1992 οι οποίοι συναντήθηκαν έπειτα από 21 χρόνια όχι σε κάποια σχολική αίθουσα του 4ου Γενικού Λυκείου Τρικάλων αυτή τη φορά, αλλά στο pool bar του ξενοδοχείου Ανάντι.

Μαθητικές αγωνίες, άγχος για τις εξετάσεις, διδασκαλία στις αίθουσες, επικοινωνία με τους καθηγητές, σχολικές φάρσες, εφηβικές ανησυχίες ακόμη και εφηβικοί έρωτες πέρναγαν σαν ταινία από τα μάτια των μεγάλων πλέον παιδιών προκαλώντας ακόμη και δάκρυα, χαράς και αναμνήσεων.   
Δεν ήταν όμως συνάντηση νοσταλγίας.

Δεν ταιριάζει άλλωστε η νοσταλγία στο συνεχώς ανήσυχο πνεύμα των μαθητών της εποχής εκείνης κάτι που αποδείχθηκε από το γεγονός ότι ο καθένας σήμερα διαγράφει εξαιρετικά δημιουργική προσωπική και επαγγελματική πορεία.

Σ’ αυτό έβαλαν το λιθαράκι τους εξαιρετικοί καθηγητές και άνθρωποι όπως ο Λυκειάρχης τότε κος Βασίλης Αρβανίτης και η κα Αννίτα Πάλλα οι οποίοι παρευρέθηκαν αλλά και άλλοι τους οποίους τα παιδιά εκείνης της εποχής αισθάνονται την ανάγκη να ευχαριστήσουν.
Τελικά έχει δίκιο ο στιχουργός της εποχής εκείνης…

Τα μαθητικά τα χρόνια, δεν τα αλλάζω με τίποτα!!!