Η Ευρυδίκη είναι γνωστή στο ευρύ κοινό από τις ποπ επιτυχίες της και τη συμμετοχή της στη Γιουροβίζον. Σωστά;

Λάθος. «Ήταν», είναι ο σωστός χρόνος που πρέπει, πλέον, να χρησιμοποιούμε. Με τη στροφή της στην ερμηνεία τραγουδιών που αγαπούμε, κατορθώνει να αναδείξει τις ευρύτατες δυνατότητες της ένρινης φωνής της και να παρασύρει το δύσπιστο αρχικώς κοινό, σε μυστικιστική, παρεΐστική και εντόνως καλλιτεχνική βραδιά.

Ανέδειξε πτυχές του ταλέντου της στη μουσική κατανόηση τραγουδιών και έντυσε επαξίως αγαπημένα έντεχνα και μη τραγούδια, με μια αισθαντικότητα που, όταν άρχισε να ξετυλίγεται (μετά το αρχικό τρακ, ελέω πρώτης εμφάνισης), κυρίευσε το βράδυ του Σαββάτου τη μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία».

Οι δε τρικαλινοί ακροατές – λίγοι αλλά καλοί, που λένε… δυστυχώς – υποψιασμένοι ήταν, αλλά όχι τόσο, ώστε να ζητήσουν επάνοδό της και να απολαύσουν ερμηνείες δοσμένες με άκρα μουσικότητα, σαφή όσο και απερίγραπτη ένταση φωνής, σωστό «πάτημα» στις νότες, απόδοση των στίχων με πολύ καλά ελληνικά, κινήσεις που τόνιζαν όσο ακριβώς έπρεπε τη θεατρική πλευρά του τραγουδιού, εισαγάγοντας, επίσης, μια οπτική απόλαυση.

Κι όλα αυτά, μόνο με μια κιθάρα ως συνοδεία. Αλλά ποιος έπαιζε κιθάρα.

Ο μέγιστος Παναγιώτης Μάργαρης. Εξαίρετος, θα έγραφα. Αλλά είναι τόσο «λίγη» αυτή η λέξη. Συνόδευε με πλήρη γνώση τού κάθε τραγουδιού, δίνοντας στοιχεία της κλασικής του παιδείας στην κιθάρα και των τεράστιων δυνατοτήτων του στην ανεύρεση των κατάλληλων αποδόσεων του ήχου, προκειμένου να μην καλύπτει την Ευρυδίκη, αλλά ταυτοχρόνως να ξεχωρίζει ο ήχος της κιθάρας.

Μιας κιθάρας, η οποία, όταν αφέθηκε να διασκευάζει το «Paint it black» των Rolling Stones και το «ΤΑ λόγια και τα χρόνια τα χαμένα», αν είχε φωνή, θα έλεγε: Πόσες δυνατότητες έχω; Απαριθμούμε: γρύλλισμα των χορδών, χτύπημα του ηχείου, αναπήδηση του δεξιού χεριού σε όλο το εύρος των χορδών, δυναμική, δυνατή και ταυτοχρόνως ευαίσθητη απόδοση των τραγουδιών, αυτοσχεδιασμοί και παραλλαγές πάνω στα δύο μουσικά θέματα… Έτσι εξηγείται το πολύ ζεστό και ενθουσιώδες χειροκρότημα των τρικαλινών σε έναν πραγματικό μουσικό και εξαίσιο κιθαρίστα.

Μια παρατήρηση, όμως: Γιατί οι τρικαλινοί ενθουσιάζονται και κατακλύζουν μουσικές σκηνές, μόνο εάν είναι διαφημισμένα, μια συναυλία – ένα εγχείρημα – ένα «όνομα», ανεξαρτήτως μουσικής προέλευσης;

Ναι, είμαστε «δύσκολο» κοινό που πρέπει να κατακτήσει ο κάθε καλλιτέχνης, διότι οι εδώ μουσικές σκηνές και τα τοπικά σχήματα κάθε μουσικού είδους, έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση γνώμης ως προς την αξία κάθε καλλιτέχνη.

Αλλά, δεν πειραματιζόμαστε και δεν δεχόμαστε εύκολα, τα νέα ακούσματα. Όχι ότι δεν πήγε κόσμος στην «Κεντρική Πλατεία». Αρκετός ήταν. Απλώς, περισσότεροι θα μπορούσαν να απολαύσουν μια μαγική βραδιά.

Θανάσης Μιχαλάκης