- Θα γίνω χαλί να με πατήσεις
- Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι...
- Mάλλιασε η γλώσσα μου
- Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα
- Aυγά σου καθαρίζουν;
- Κάλλιο αργά παρά ποτέ
"Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα"
Η πραγματική μορφή αυτής της φράσης είναι: "Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν' έλα" που σημαίνει ότι εγώ έρχομαι από την Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.
Σύμφωνα, με αυτήν την άποψη, η φράση αυτή ήταν μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους την κορυφή κάποιου λόφου.
Aυγά σου καθαρίζουν;
Κάθε 15 του Μάη, οι Ρωμαίοι τιμούσαν τους θεούς Αφροδίτη και Διόνυσο, βγαίνοντας στις πλατείες με σκοπό να αλληλοχτυπηθούν με αυγά μελάτα!
Χιλιάδες αυγά πετιόντουσαν εκείνη τη μέρα.
Ο κόσμος δε, το απολάμβανε γελώντας ακατάπαυστα.
Στη γιορτή αυτή μπορούσαν να πάρουν μέρος οι πάντες.
Γι' αυτό και έβλεπε κανείς μέσα στο πλήθος, δεσποινίδες, στρατηγούς και πολλές φορές και τον ίδιο τον αυτοκράτορα (Θερμός θιασώτης, του αβγοπόλεμου ήταν ο Νέρωνας, που δεν περίμενε τη συγκεκριμένη μέρα του εθίμου για να κάνει αβγοπρόσωπους τους αξιωματικούς του).
Η γιορτή αυτή, πραγματοποιείτο και στο Βυζάντιο, αλλά για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως, παρόλο που ο αβγοπόλεμος διαρκούσε μία μέρα, τα γέλια εξακολουθούσαν για αρκετές βδομάδες.
Γι' αυτό και όταν αναφέρουμε τον όρο, αναφερόμαστε σε κάποιον που κατά τη γνώμη μας, γελάει αναίτια.
Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι...
Η φράση αυτή γεννήθηκε προέρχεται από τα ελληνικά γήπεδα και χρονολογείται γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 20. Ο Ανέστης Μάης ήταν αμυντικός της ομάδας του Ντροπαλού Ελευσίνας, γνωστός εκτός από την μεγάλη ποδοσφαιρική του αξία και για την πρωτοφανή αγριότητα που τον διέκρινε όταν μάρκαρε τους αντιπάλους του.
Κάποιες φορές μετά τον αγώνα έστηνε καρτέρι έξω από τα γήπεδα ή από τα αποδυτήρια των αντίπαλων ομάδων με σκοπό να επιτεθεί είτε σε συγκεκριμένους αντιπάλους ή ακόμα και σε ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα.
Ο Ανέστης Μάης ήταν πολύ μεγαλόσωμος αθλητής, με διαστάσεις γίγαντα αναλογικά με εκείνη την εποχή, αλλά το κύριο όπλο του ήταν η οδοντοστοιχία του, που τη χρησιμοποιούσε για να εκδικηθεί όσους αντιπάλους τον εξόργιζαν. Κάποτε μάλιστα είχε εξουδετερώσει ολόκληρη την ομάδα του Ατέρμονου Βόλου, δαγκώνοντας προπονητή και παίκτες σε άγριο καβγά μετά το ματς.
Κάποια στιγμή η ομάδα του Μάη είχε κληρωθεί να παίξει στο κύπελλο Ελλάδος του 1928 με τον Παναθηναϊκό, που ως γνωστό έχει σήμα το τριφύλλι.
Ο Μάης όμως ήταν βαριά άρρωστος από μαλάρια εκείνη την περίοδο και διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο να πεθάνει. Οι συμπαίκτες του, σε μια επίσκεψή τους στο σπίτι του ετοιμοθάνατου Ανέστη Μάη, αμέσως μετά την κλήρωση του κυπέλλου, προσπαθούσαν να εμψυχώσουν το μεγαλόσωμο αμυντικό με την φράση "Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι", ώστε να καταφέρει να ξεπεράσει την αρρώστια και να παίξει στον ιστορικό αγώνα, μια που χωρίς αυτόν ήταν σίγουρο ότι δε θα τα κατάφερναν.
Θα γίνω χαλί να με πατήσεις
Στην Βυζαντινή εποχή υπήρχαν ειδικοί δάσκαλοι, που δίδασκαν την κολακεία σε ενδιαφερόμενους, που ήθελαν να πετύχουν κάποια θέση στα ανάκτορα.
Όλοι αυτοί ονομάζονταν «αυλοκόλακες». Κάποτε, σε μια λαϊκή εξέγερση, μερικοί επαναστάτες έπιασαν τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το Β' και του έκοψαν τη μύτη!
Και οι εφτά τότε κόλακές του, έκοψαν κι αυτοί τη δική τους μύτη, για να μη υπερέχουν σε τίποτα από αυτόν.
Όταν ο Αυτοκράτορας ήθελε να καβαλήσει το άλογό του, οι κόλακες μάλωναν μεταξύ τους ποιος θα πρωτοσκύψει για να πατήσει επάνω στην πλάτη του ο αυτοκράτορας.
Άλλοτε πάλι, για να μη λερώσει τα κόκκινα σανδάλια του, οι κόλακες έπεφταν κατάχαμα μέσα στις λάσπες και τις ακαθαρσίες, ενώ ο αφέντης πατούσε επάνω τους, για να μπει στο παλάτι του.
Από την τελευταία αυτή ταπεινή πράξη των αυλοκολάκων έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «θα γίνω χαλί να με πατήσεις».
Κάλλιο αργά παρά ποτέ
Αυτή την φράση πιστεύουμε πως ανήκει στον Σωκράτη, ο οποίος σε περασμένη ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα. Οι φίλοι του τον λοιδωρούσαν λέγοντάς του: "Γέρων ων κίθαριν μανθάνεις;...". Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: "Καλλιον οψιμαθής η αμαθής (παραμένειν)".
Ουσιαστικά είπε "κάλλιο αργά παρά ποτέ", φράση που μεταχειρίζεται σήμερα ο λαός μας, μεταφέροντάς το ελεύθερη μετάφραση.
Κατ? άλλους, η φράση προέρχεται από αρχαίο συγγραφέα, που είπε: "Του μεν ουν μηδ όλως το βράδιον αφικέσθαι άμεινον". Δηλαδή, αν δεν μπορέσει κανείς να κάνει στο χρόνο που πρέπει τη δουλειά που του ανέθεσαν, είναι προτιμότερο να την κάνει έστω και αργότερα, παρά να μην την κάνει καθόλου.
Mάλλιασε η γλώσσα μου
Ποιά είναι η προέλευση της φράσης «μάλλιασε η γλώσσα μου»;
Η φράση έχει τις ρίζες τις στη βυζαντινή εποχή.
Αναφέρεται σε κάποιον που έλεγε πολλά λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν.
Η τιμωρία του ήταν τρομερή.
Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος να το μασήσει και να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του.
Το χόρτο αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα, το στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα του άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες όπως είναι τα μαλλιά.
Από την τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : “μάλλιασε η γλώσσα μου”, που την λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.
- Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι...
- Mάλλιασε η γλώσσα μου
- Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα
- Aυγά σου καθαρίζουν;
- Κάλλιο αργά παρά ποτέ
"Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα"
Η πραγματική μορφή αυτής της φράσης είναι: "Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν' έλα" που σημαίνει ότι εγώ έρχομαι από την Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.
Σύμφωνα, με αυτήν την άποψη, η φράση αυτή ήταν μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους την κορυφή κάποιου λόφου.
Aυγά σου καθαρίζουν;
Κάθε 15 του Μάη, οι Ρωμαίοι τιμούσαν τους θεούς Αφροδίτη και Διόνυσο, βγαίνοντας στις πλατείες με σκοπό να αλληλοχτυπηθούν με αυγά μελάτα!
Χιλιάδες αυγά πετιόντουσαν εκείνη τη μέρα.
Ο κόσμος δε, το απολάμβανε γελώντας ακατάπαυστα.
Στη γιορτή αυτή μπορούσαν να πάρουν μέρος οι πάντες.
Γι' αυτό και έβλεπε κανείς μέσα στο πλήθος, δεσποινίδες, στρατηγούς και πολλές φορές και τον ίδιο τον αυτοκράτορα (Θερμός θιασώτης, του αβγοπόλεμου ήταν ο Νέρωνας, που δεν περίμενε τη συγκεκριμένη μέρα του εθίμου για να κάνει αβγοπρόσωπους τους αξιωματικούς του).
Η γιορτή αυτή, πραγματοποιείτο και στο Βυζάντιο, αλλά για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως, παρόλο που ο αβγοπόλεμος διαρκούσε μία μέρα, τα γέλια εξακολουθούσαν για αρκετές βδομάδες.
Γι' αυτό και όταν αναφέρουμε τον όρο, αναφερόμαστε σε κάποιον που κατά τη γνώμη μας, γελάει αναίτια.
Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι...
Η φράση αυτή γεννήθηκε προέρχεται από τα ελληνικά γήπεδα και χρονολογείται γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 20. Ο Ανέστης Μάης ήταν αμυντικός της ομάδας του Ντροπαλού Ελευσίνας, γνωστός εκτός από την μεγάλη ποδοσφαιρική του αξία και για την πρωτοφανή αγριότητα που τον διέκρινε όταν μάρκαρε τους αντιπάλους του.
Κάποιες φορές μετά τον αγώνα έστηνε καρτέρι έξω από τα γήπεδα ή από τα αποδυτήρια των αντίπαλων ομάδων με σκοπό να επιτεθεί είτε σε συγκεκριμένους αντιπάλους ή ακόμα και σε ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα.
Ο Ανέστης Μάης ήταν πολύ μεγαλόσωμος αθλητής, με διαστάσεις γίγαντα αναλογικά με εκείνη την εποχή, αλλά το κύριο όπλο του ήταν η οδοντοστοιχία του, που τη χρησιμοποιούσε για να εκδικηθεί όσους αντιπάλους τον εξόργιζαν. Κάποτε μάλιστα είχε εξουδετερώσει ολόκληρη την ομάδα του Ατέρμονου Βόλου, δαγκώνοντας προπονητή και παίκτες σε άγριο καβγά μετά το ματς.
Κάποια στιγμή η ομάδα του Μάη είχε κληρωθεί να παίξει στο κύπελλο Ελλάδος του 1928 με τον Παναθηναϊκό, που ως γνωστό έχει σήμα το τριφύλλι.
Ο Μάης όμως ήταν βαριά άρρωστος από μαλάρια εκείνη την περίοδο και διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο να πεθάνει. Οι συμπαίκτες του, σε μια επίσκεψή τους στο σπίτι του ετοιμοθάνατου Ανέστη Μάη, αμέσως μετά την κλήρωση του κυπέλλου, προσπαθούσαν να εμψυχώσουν το μεγαλόσωμο αμυντικό με την φράση "Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι", ώστε να καταφέρει να ξεπεράσει την αρρώστια και να παίξει στον ιστορικό αγώνα, μια που χωρίς αυτόν ήταν σίγουρο ότι δε θα τα κατάφερναν.
Θα γίνω χαλί να με πατήσεις
Στην Βυζαντινή εποχή υπήρχαν ειδικοί δάσκαλοι, που δίδασκαν την κολακεία σε ενδιαφερόμενους, που ήθελαν να πετύχουν κάποια θέση στα ανάκτορα.
Όλοι αυτοί ονομάζονταν «αυλοκόλακες». Κάποτε, σε μια λαϊκή εξέγερση, μερικοί επαναστάτες έπιασαν τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το Β' και του έκοψαν τη μύτη!
Και οι εφτά τότε κόλακές του, έκοψαν κι αυτοί τη δική τους μύτη, για να μη υπερέχουν σε τίποτα από αυτόν.
Όταν ο Αυτοκράτορας ήθελε να καβαλήσει το άλογό του, οι κόλακες μάλωναν μεταξύ τους ποιος θα πρωτοσκύψει για να πατήσει επάνω στην πλάτη του ο αυτοκράτορας.
Άλλοτε πάλι, για να μη λερώσει τα κόκκινα σανδάλια του, οι κόλακες έπεφταν κατάχαμα μέσα στις λάσπες και τις ακαθαρσίες, ενώ ο αφέντης πατούσε επάνω τους, για να μπει στο παλάτι του.
Από την τελευταία αυτή ταπεινή πράξη των αυλοκολάκων έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «θα γίνω χαλί να με πατήσεις».
Κάλλιο αργά παρά ποτέ
Αυτή την φράση πιστεύουμε πως ανήκει στον Σωκράτη, ο οποίος σε περασμένη ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα. Οι φίλοι του τον λοιδωρούσαν λέγοντάς του: "Γέρων ων κίθαριν μανθάνεις;...". Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: "Καλλιον οψιμαθής η αμαθής (παραμένειν)".
Ουσιαστικά είπε "κάλλιο αργά παρά ποτέ", φράση που μεταχειρίζεται σήμερα ο λαός μας, μεταφέροντάς το ελεύθερη μετάφραση.
Κατ? άλλους, η φράση προέρχεται από αρχαίο συγγραφέα, που είπε: "Του μεν ουν μηδ όλως το βράδιον αφικέσθαι άμεινον". Δηλαδή, αν δεν μπορέσει κανείς να κάνει στο χρόνο που πρέπει τη δουλειά που του ανέθεσαν, είναι προτιμότερο να την κάνει έστω και αργότερα, παρά να μην την κάνει καθόλου.
Mάλλιασε η γλώσσα μου
Ποιά είναι η προέλευση της φράσης «μάλλιασε η γλώσσα μου»;
Η φράση έχει τις ρίζες τις στη βυζαντινή εποχή.
Αναφέρεται σε κάποιον που έλεγε πολλά λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν.
Η τιμωρία του ήταν τρομερή.
Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος να το μασήσει και να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του.
Το χόρτο αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα, το στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα του άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες όπως είναι τα μαλλιά.
Από την τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : “μάλλιασε η γλώσσα μου”, που την λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.




Επιστροφή








