Η φιλία, η αμοιβαία αγάπη είναι η ύψιστη χάρη της ανθρωπότητας, το ιερότατο της ψυχής απόκτημα, ο χρυσός κανόνας που συνδέει τον άνθρωπο με το καθήκον και την αλήθεια. Είναι η προφητεία των αιώνιων αγαθών. 

Η πραγματική φιλία, η αταλάντευτη και σταθερή είναι ίσως ο μοναδικός δρόμος να γνωρίσει κανείς σε βάθος μια προσωπικότητα.

Εάν το ιδεώδες της φιλίας, της αγάπης δεν ενώσει τους ανθρώπους,τότε όχι μόνον δυστυχία τους αναμένει παρά την όποια διαχρονική υλική ευημερία, αλλά και βεβαία καταστροφή.

Λύτρωση από την σκλαβιά των παθών μας, έξαρση υπεράνω του πλέγματος των συμφερόντων, ταύτιση της εσωτερικής γαλήνης με τη χαρά των συνανθρώπων μας, θα ήσαν οι στόχοι που θα κυοφορούσαν τις ιδανικές σχέσεις, τις υπέροχες κοινωνίες, όπου θα εδέσποζε αδιατάρακτη η δια της φιλίας και αγάπης ειρήνη.

Στόχος μας λοιπόν η χαρίεσσα αυτή λεπτή ουράνια αύρα και δροσιά, η άγκυρα για όσους παραπαίουν, βάλσαμο για τους ευρισκόμενους σε οδύνη και πυξίδα στο έρεβος της άγνοιας, ήλιος ολόλαμπρος στο στερέωμα του μίσους που δαγκώνει ανελέητα την ανθρωπότητα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος στη θρυλική Σχολή της Μίεζας που διηύθυνε ο μέγας Σταγειρίτης φιλόσοφος, ο Αριστοτέλης έμαθε πολλά και καλά φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση επική, δραματική, γεωγραφία, πολιτική, στρατιωτική τέχνη από τον πατέρα του που μερίμνησε για την καλύτερη δυνατή αγωγή και καλλιέργεια. Πήρε και από τους γονείς του τον Φίλιππο Β' και την Ολυμπιάδα που είχαν πολύ υψηλό επίπεδο εφυΐας τα άριστα για τη ζωή. 

Πέρα απ' όλα αυτά γνώριζε να αγαπά με ειλικρίνεια και να συνδέεται με άρρηκτη φιλία με τους παιδικούς του φίλους και συμμαθητές. Ξεχώρισε ιδιαίτερα τον Ηφαιστίωνα, τον καλόν, τον ωραίο, τον έμπιστο τον μοναδικό και επιστήθιο φίλο του, τον γιο του Πελλαίου Αμνύτορα. Τον συνόδευε παντού. 

Κυρίως όμως στάθηκε δίπλα του στον μεγάλο στρατηλάτη, όταν ξεκίνησαν από την Πέλλα το 335 π.Χ. για τη μεγάλη, την ανεπανάληπτη εκστρατεία που σάρωσε με τους Μακεδόνες εταίρους, και τους άλλους Έλληνες (“πλην Λακεδαιμονίων”) ολόκληρη την αυτοκρατορία του μεγάλου Βασιλιά της Περσίας, του Δαρείο και έγινε Κύριος της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Αιγύπτου, μέρους της Λιβύης, της Βαβυλώνας, της Σούσας, της Περσέπολης, των Βακτρίων, των Σογδιανών, τις περιοχές του σημερινού Πακιστάν και Αφγανιστάν, τις περιοχές του Καυκάσου, μέρος της Ινδίας, διασχίζοντας ερήμους, βουνά πανύψηλα, ποτάμια απροσπέλαστα, λιγοστές πεδιάδες και αντιμετωπίζοντας σκληροτράχηλους εχθρούς, που διέθεσαν χιλιάδες από στρατιώτες απέραντο πλούτο, δύναμη και ισχύ, πολεμικό υλικό όπως γρήγορα και πολλά άλογα, δρεπανηφόρα άρματα, πολεμικούς ελέφαντες κατά εκατοντάδες. 

Διεξήλθε όλες τις μάχες με νικηφόρα αποτελέσματα και κυριάρχησε στην Ασία και στον Καύκασο, την Αίγυπτο, την Μέση Ανατολή.

Δίπλα του ο Ηφαιστίων ο ηρωικός και λατρευτός φίλος.

Γι' αυτό και ο Μέγας Αλέξανδρος τον όρισε “αρχηγό των σωματοφυλάκων” και ύστερα από πολλές μάχες,όπου διακρίθηκε ο Ηφαιστίων ορίστηκε αρχηγός της εκλεκτής “Ιππαρχίας των Εταίρων” με την επωνυμία την τιμητική: “Χιλιαρχία του Ηφαιστίωνα”.

Η φιλία Αλεξάνδρου – Ηφαιστίωνα έγινε παροιμιώδης και δοξαστική. Έγινε έκσταση πως ήταν η επανεσάρκωση του Αχιλλέα και του Πάτροκλου.

Στην Τροία ο Μέγας Αλέξανδρος στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα μακαρίζοντάς τον ήρωα τον Ομηρικό, που η τύχη του χάρισε όσο ζούσε φίλο πιστό τον Πάτροκλο και όταν πέθανε έναν Όμηρο (τον πατριάρχη της Παγκόσμιας λογοτεχνίας και επικής ποιήσεως) “εις την έπειτα μνήμην” και ο Ηφαιστίωνας στεφάνωσε τον τάφο του Πατρόκλου.

Κατά το 324 π.Χ. μετά από σκληρούς αγώνες και πορείες “εις ορεινούς οδούς και μονοπάτια τραχειά με κοφτερές πέτρες” Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων, που διατηρούσε το μεγαλύτερο και ισχυρότερο τμήμα της στρατιάς έφτασαν στα Εκβάτανα. Το Φθινόπωρο του 324 π.Χ. που ήρθε πικρό κι ασήκωτο από θλίψη μετά τους μεγάλους αθλητικούς, δραματικούς και μουσικούς αγώνες που διοργανώθηκαν από το Μεγάλο Αλέξανδρο, ο πολυαγαπημένος φίλος,ο Ηφαιστίων αρρώστησε βαρειά και πέθανε.

Η καρδιά του Μεγάλου Στρατηλάτη, του Μεγάλου Αλέξανδρου ράγισε, έσπασε από το θάνατο του εγκάρδιου και πιστού φίλου του Ηφαιστίωνα. Επί τρεις ημέρες ο Μ. Αλέξανδρος δεν θέλησε να αγγίξει τροφή “αλλά κείσθαι γαρ οδυρόμενον ή πενθικώς σιγώντα” κατά τον Αρριανό.

Ο “Πάτροκλος” των παιδικών του χρόνων, ο Ηφαιστίων είχε πεθάνει.

Πόσο άραγε θα κρατιόταν στη ζωή και ο “Αχιλλέας” δηλαδή ο Μέγας Αλέξανδρος; 

Ο Μ. Αλέξανδρος παρέδωσε το νεκρό σώμα του Ηφαιστίωνα στον Περδίκκα, για να το μεταφέρει στη Βαβυλώνα, γιατί σκόπευε “επιφανέστατον αυτόν ποιήσασθαι την ταφήν”.

Διέταξε στη συνέχεια να τηρηθεί Δημόσιο πένθος και να σβήσει το “ιερό πυρ” σ' ολόκληρη την αυτοκρατορία, ώσπου να τελεσθή η εκφορά. 

Έδωσε μετά εντολή στο Δεινοκράτη να κατασκευάσει μεγαλόπρεπο ταφικό μνημείο (4πλευρο, πενταόροφο κτίσμα με πλευρές μήκους ενός σταδίου.

 

Σε κάθε όροφο να γίνουν παραστάσεις από την Ελληνική Μυθολογία). Στοίχισε 12.000 τάλαντα. 

Ένα χρόνο μετά στη Βαβυλώνα ξεψυχούσε η μεγαλύτερη στρατηγική μεγαλοφυΐα του κόσμου, ο Μέγας Στρατηλάτης ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.

Το ημερολόγιο έγραφε: 13 Ιουνίου 323 π.Χ.

Γιώργος Ηλ. Ζιάκας