Βαϊόπουλος Βασίλειος του Δημητρίου, Διδάσκαλος εκ Μαγουλίτσας_Καρδίτσας (ετών 87).
Γράφει ο Δάσκαλος Πολυχρόνης Νταλάσης.



Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ:

«Σεβαστέ πάτερ, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μία αιωνόβια σχεδόν διδασκαλική δρύς έπεσεν!..
Ο Βασίλειος Βαϊόπουλος μετέστη εκ των εγκοσμίων προς τας ουρανίους μονάς.
Αδελφέ εν Χριστώ και σύγγαμβρε Βασίλη, ήλθε η ώρα να σε αποχωριστούμε.

Με βαρυαλγούσα καρδιά και με δάκρυα των πονεμένων ματιών μου σου απευθύνω αποχαιρετιστήρια λόγια
Με τον νου μας τραγούδια της πονεμένης της λαϊκής ψυχής, με της καμπάνας την πένθιμη φωνή
«του χωριού αυτό το στόμα το τρανό,
 που τις μικρές λαχτάρες του τις λέει στον ουρανό», με τις ευχές και τους ύμνους της εκκλησίας μας , που ψάλθηκαν από τους Ιερείς και τους Ψάλτες,  σε ξεκινάμε για την τελευταία σου επίγειο κατοικία.

Έφυγες πλήρης ημερών, κατά το λεγόμενον, με το κεφάλι ψηλά, με πρόσωπο καθάριο, με συνείδηση ήσυχη, με ψυχική ευφροσύνη, γιατί στον επίγειο βίο σου έπραξες  ό,τι καλόν στο ακέραιο…

Βάδισες με χαρούμενη ενατένιση της ζωής στον δρόμο της τιμής, του χρέους και του καθήκοντος …
Ο πόνος είναι αχώργια…Βαρύς και ασήκωτος ο πόνος για τους σπιτικούς και συγγενείς…Αχώργια ο πόνος των συγγενών, αχώργια των παραέξω.
(γιατί) «Και με τα χίλια βάσανα πάλι η ζωή γλυκειά ’ναι…»
Ήλθες να αναπαυθής εις το πατριον έδαφος , εδώ που γεννήθηκες, μεγάλωσες, εργάστηκες, δημιούργησες οικογένεια, δίδαξες στο λαϊκό μας Σχολείο.
Από μικρός ένοιωσες και την ορφάνια με το χαμό της αγαπημένης μάννας σου.
Με τα αδέρφια σου και γενικά την πατρική οικογένεια ήσουν αγαπητός και συνεργάσιμος.
Κατά τα πικρά χρόνια του ανταρτοπολέμου, υπηρέτησες τη στρατιωτική σου θητεία στα πεδία των μαχών της Μακεδονίας Γράμμο και Βίτσι.
Σπουδασες την Παιδαγωγική και Διδακτική Επιστήμη, έγινες Δάσκαλος.
Υπηρέτησες ως Διδάσκαλος (με κεφαλαίο Δέλτα) το Λαϊκό μας σχολείο, ως ένας σεμνός και αθόρυβος εργάτης της Παιδείας, ταγμένος σε αγία κοινωνική και εθνική αποστολή .
Δίδαξες σε σχολεία της Θεσσαλίας όπως στο Σαραντάπορο, Γεράνιο, Φλάμπουρο Ελασσόνας, στα Κάτω Βασιλικά Φαρσάλων, στο χωριό σου Μαγουλίτσα Καρδίτσας, στο 21Δημοτικό της Αθήνας(Οδός τελέστου) και Στο Δ.Σχ.Κατω Πατησίων(Οδός Μιχ.Κόρακα) απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκες.
Νυμφεύτηκες  τὴν Πηνελόπη Κουκλάκη, από τους Γόμφους· δημιούργησες οικογένεια με τέκνα αξιόλογα, τέκνα με ηθικές αρχές και εντιμότητα…και με αξιόλογες θέσεις  εις την Κοινωνία.

 Για τα παιδιά σου, πάσχιζες να τους μεταδώσης  ηθικές , εθνικές, πατριωτικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες…
 Και το πέτυχες μαζί με την αγαπημένη σου σύζυγο Πηνελόπη.

Τα παιδιά σου:
Η Ευαγγελίτσα παντρεμένη με το Θύμιο Κοντέα (Υπάλληλοι του ΟΤΕ).
 Η (Αγγελι)Κούλα με τον Κώστα Παναγιωτόπουλο( δικηγόροι).
Ο Τάκης Φιλόλογος με την Ελένη Εγγλέζου Καθηγήτρια Αγγλικών.
Η μεγάλη σου χαρα και το αδιάπτωτο ενδιαφέρον  και για τα εγγόνια…
Καλός παππούς…Καλή γιαγιά…
Ευτύχησε να ιδής  σ’ όλους προκοπή και πρόοδο…
Απολάμβανες στη ζωή κάθε εκτίμησης από εκείνους που σε γνώρισαν.
Ήσουν, Βασίλη, συνεπής και ακέραιος χαρακτήρας, υποδειγματικός Δάσκαλος και οικογενειάρχης.
 Με επαγγελματική συνείδηση και ζήλο στο διδακτικό καθήκον.
Στο ενεργητικό σου είναι και το ό,τι ανήγειρες και το Δημοτικό σχολείο Μαγουλίτσας και έδωσες και εδώ τα παιδαγωγικά και διδακτικά σου φώτα.
Ο Σύλλογος Δασκάλων Καρδίτσας, σε ειδική τελετή, σε τίμησε μαζί με άλλους συναδέλφους σου.
Ζηλωτής των καλών έργων συνέγραψες το Θεατρικό Βιβλίο με τίτλο:«Εθνικός συναγερμός στα σχολεία»(1960) και το θρησκευτικό «Τα θαύματα της Παναγίας του Μπρίπη» (Μαγουλίτσας)».

Κατά την διδασκαλική υπηρεσία σου, στο σχολείο Κάτω Βασιλικών, είχαμε συνεργασία με μαθητές σου και μαθήτριες, στέλνοντας συνεργασιούλες για την εφημεριδούλα  «ΚΥΨΕΛΗ» του απομεμακρυσμένου και αποκλεισμένου Δημ.Σχολείου Κορυφής Τρικάλων, στα 1961-62.
Κατά τη διδασκαλική του υπηρεσία απο το21ο Δημοτικό σχολείου των Αθηνών μας έστειλες δέματα για το σχολείο του χωριού μου, των Στουρναραίϊκων
Πάντα για το καλό του σχολείου και της Κοινωνίας.

Όταν αρραβώνιασα, στο πρώτο σου γράμμα, μαζί με τις ευχές σου, έλεγες ότι «τα κορίτσια που παίρνουμε είναι νοικοκυρές , αλλιώς θα θέλαμε και δούλες».
Αξέχαστες μένουν και οι καλοκαιρινές μέρες , πριν μερικά χρόνια, με την οικογένειά σου στο χωριό μου.
Πάντα ήσουν, πρόσχαρος, καλόκαρδος, φιλόξενος, συμβουλευτικός, ανεκτικός, ανεξίκακος, ευγενής, ευπροσήγορος…
Τα γράμματα που μας έστελνες κατά καιρούς, από το Φλάμπουρο, Κάτω Βασιλικά, Μαγουλίτσα, Αθήνα, είναι στο αρχείο μας αγαπητά οικογενεικά κειμήλια, που μας χαρίζουν με το περιεχόμενό τους ευχάριστες συγγενικές και επαγγελματικές μνήμες.
Η κοινωνία χάνει σήμερα  ένα επίλεκτο μέλος της.

Δεν γίνεται όμως αλλιώς… Το μόνο σίγουρο ο θάνατος.
 Βαρύς ο πόνος για την απώλεια προσφιλών προσώπων!..
 «Μία πνοή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται»…
Να!..«Οία η ζωή ημών, ανθος και ατμίς τε κα δρόσος εωθινή αληθώς εν τη παρούση ροπή…», λέει ο Δαμασκηνος.

Να σκεφθούμε όμως ότι: «Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν».
«Αλλ’ εν τω φωτί Χριστέ του προσώπου σου και τώ γλυκασμώ της σης ωραιότητος…τον μεταστάντα δούλον σου μετά δικαίων ανάπαυσον…».
Το παρήγορο είναι για εμάς τους πιστεύοντας εις Χριστόν εσταυρωμένον και αναστημένον ότι υπάρχει η ελπίδα της μελλούσης ζωής και βασιλείας, ένθα «η κατοικία των ευφραινομένων» .
 «Χριστός εκ νεκρών εγήγερται…απαρχή των κεκοιμημένων  εγένετο…»

«Αναστήσονται οι νεκρόι και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και πάντες οι εν τη γη αγαλλιάσονται…», ψάλλουμε στα θριαμβευτικά τροπάρια της Αναστάσεως του Κυρίου
 « Επί τα θυμηδέστερα…και ανάπαυσις και χαρά…»(Ευχή της Πεντηκοστής)
Είναι ευκαιρία, αδελφοί μου, σήμερα και σε κάθε παρόμοια περίπτωση, να διδαχτούμε, να γίνουμε καλύτεροι, να αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα για τον αγώνα του επιγείου βίου μας…
Η Υμνολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας συν τοις άλλοις ψάλλει τα Σάββατα(που, όπως ξέρουμε, είναι αφιερωμένα στις ψυχές των μεταστάντων) και ύμνους για τους κεκοιμημένους, όπως:
«Εν σκηναίς δικαίων ένθα ένθα ήχος τερπνός εορτάζοντος, τους μεταθεμένους προς απαθή ζωήν οικτήρας, καταξίωσον μόνε φιλάνθρωπε»
«Νέμεις  τοις πίστει μεταστάσι, τήν φαιδρότητα τής θείας βασιλείας, αφθαρσίας στολήν, τοις βοώσι, ευλογημένος  εί, Κύρει, εις τους αιώνας».
Και κάτι ακόμα. «Παρορών τα εν βίω πλημμελήματα δια την πολλήν ευσπλαχνίαν σου…»
«Αξίωσον ως αγαθός και συμπαθής, απολαυσεως θείας, και  ζωής ακηράτου και ευφροσύνης και λαμπρότητος…»,
«Δια την πολλήν ευσπλαχνίαν σου, εύσπλαχνε Σωτήρ, ο των πατέρων Θεός...»..

Ευχόμεθα να τα απολαύση και ο μεταστάς αδελφός Βασίλειος.
Οι οικογένειες Νταλάση, Καραλή, Κωνσταντάκου και Κουκλάκη, προσφέρουν στη μνήμη σου, αντί στεφάνου, χρηματικό ποσό στη ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ της Ιεράς Μητροπόλεως Τρικάλων, προς ανακούφιση αναξιοπαθούντων αδελφών μας χριστιανών.

Βασίλη, δίνοντας σε σένα τον «τελευταίο ασπασμό», ευχόμεθα εκ βάθους ψυχής, όπως:
Ο φιλάνθρωπος Θεός να παρηγορήση την οικογενειά σου , εμας όλους τους συγγενείς σου και να σε αναπαύση στη χώρα των δικαίων και των αγίων…
Το χώμα, όπως λέμε, που θα σε σκεπάση σε λίγο, να είναι ελαφρύ.
Το πονεμένο δάκρυ μας άς είναι παντοτεινή δροσιά  στην τελευταία επίγειο κατοικία σου.
Αιωνία σου η μνήμη, αδελφέ εν Χριστώ, συνάδελφε και σύγγαμβρε, αξέχαστε Βασίλη Βαϊόπουλε.
Ώρα σου καλή και Καλόν Παράδεισο!..».

Πολυχρόνης Νταλάσης
Δάσκαλος