.gif)
Στη φωτο αριστερά Βάϊος Σταθόπουλος μέλος Ε.Ε. της ΟΝΝΕΔ , Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Αβέρωφ τέλη 10ετίας του '70 (αρχειο fatsimare)
Αγνωστες πτυχές από τα παρασκήνια τns ΝΔ μέσα από το νέο αυτοβιογραφικό Βιβλίο του πρώην υπουργού Σωτήρη Χατζηγάκη (κυκλοφορεί σήμερα βλέπε ΕΔΩ)
ΣΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ της διαγραφής από τη ΝΔ, ένα δεύτερο «χτύπημα» στον Αντώνη Σαμαρά έρχεται από τον πρώην υπουργό Σωτήρη Χατζηγάκη, με τον οποίο συμπορεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 δίπλα στον Ευάγγελο Αβέρωφ, ως «υπαρχηγοί» του τότε αρχηγού του κόμματος (1981-84).
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του που κυκλοφορεί αύριο (Σωτήρης Χατζηγάκης - «Θύμησες και διαλογισμοί», τόμος Α,εκδόσεις BELL), ο πρώην υπουργός, ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση το 2011 με τον Σαμαρά, κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό ότι στην αφετηρία της πολιτικής διαδρομής του, στην πραγματικότητα, λειτούργησε υπονομευτικά για τονΑβέρωφ και επεδίωξε ρήξη με την πτέρυγα των Καραμανλικών.
Το απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Σωτήρη Χατζηγάκη (φωτό) που προδημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ» είναι ενδεικτικό: «Ο Σαμαράς, όντας βασικό στέλεχος του συστήματος Αβέρωφ και ποντάροντας να τον διαδεχθεί στην ηγεσία της ΝΔ - όταν ο ευπατρίδης πολιτικός αποχωρούσε της ηγεσίας της ΝΔ -, είχε αρχίσει από νωρίς να εξυφαίνει τα σχέδιά του.
Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα πως ένας βασικός λόγος που με πλησίασε και αποκτήσαμε συχνή επικοινωνία στην αρχή της πορείας μας το 1974 ήταν η στόχευσή του να έχει στενή επαφή με τον Αβέρωφ.
Διακατεχόμενος, ωστόσο, από ένα βαθύ φατριαστικό πνεύμα, άρχισε να εκμεταλλεύεται την καλή προαίρεση όλων μας. Κυρίως του Αβέρωφ. Δημιούργησε ομάδες μέσα στο κόμμα. Συγχρόνως, υπονόμευε συστηματικά κάθε άλλον που πίστευε πως θα μπορούσε να τού σταθεί εμπόδιο στα μελλον η κάτου σχέδια.
Με βάση αυτή τη στρατηγική τάχθηκε αναφανδόν και με κάθε μέσο εναντίον του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Μιλτιάδη Εβερτ.
Τον θεωρούσε Καραμανλική προέκταση. Η στάση του όμως ήταν υπονομευτική και απέναντι μου, που υποτίθεται πως ήμασταν εκείνη την εποχή συμμαχητές και στενοί φίλοι.
Η ερμηνείαπου δίνω στη συμπεριφορά του εκείνη είναιπως, έχοντας στενούς φιλικούς δεσμούς με τον Μιχάλη Λιάπη, αλλά και με τον Γιώργο Σουφλιά, θεωρούσε ότι οι δυο αυτοί φίλοι μου και συνάδελφοί μας θα μπορούσαν να με επηρεάσουν, ώστε εγώ στη συνέχεια να επηρεάσω τον Αβέρωφ, για να μη διαταραχθεί η σχέσητου με το καραμανλικό μπλοκ!
Ο Σαμαράς προσπαθούσε με κάθε μέσο να υπάρξει ρήξη μεταξύΑβέρωφ και Καραμανλή.
Νόμιζε ότι έτσι θα μπορούσε ευκολότερα να διαδεχθεί τον Αβέρωφ και να καταλάβει στη συνέχεια την αρχηγία του κόμματος. Γι’ αυτό άλλωστε προσπαθούσε να αποδώσει την ήττα του Αβέρωφ αποκλειστικά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή...
Τον προέτρεπε, μάλιστα, μαζί με άλλους να προχωρήσει σε διάσπαση του κόμματος.
Ο Αβέρωφ, όμως, δεν πίστεψε ποτέ αυτές τις εικασίες. Στάθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατά την περίοδο αυτή άρχισε να υποβόσκει μιαεσωκομματική μάχη στο αβερωφικό στρατόπεδο. Διακριτικά, άρχισα να δέχομαι κι εγώ τα πρώτα βέλη που με υπονόμευαν στον Αβέρωφ. Υπόγεια, επίσης, πυρά είχε δεχθεί κι ο Γ. Τζιτζικώστας, το τρίτο αγαπημένο παιδί του Αβέρωφ.
Στον Γ. Τζιτζικώστα επιχειρήθηκε να αποδοθεί μέρος της ευθύνης για τη νίκη του Ράλλη, λόγω της μαχητικότητάς του απέναντι σε άλλους συναδέλφους. Ηταν, όμως, τοις πάσι γνωστό - συζητούνταν άλλωστε ευρέως-πως μια από τις αιτίες της ήττας Αβέρωφ ήταν και η στάση του νεοεκλεγέντα νεαρού βουλευτή Σαμαρά, ο οποίος χωρίς δισταγμό τηλεφωνούσε προκλητικά, «δίνοντας γραμμή» σε παλιούς και έγκριτους συναδέλφους, με αποτέλεσμα νατους κάνει έξαλλους και να στραφούνκατά του Αβέρωφ.
Πολλοί βουλευτές, όπως μου εξομολογήθηκαν αργότερα, τον καταψήφισαν γι’ αυτόν τον λόγο. Ισως βέβαια η εναντίωσή τους αυτή να ήταν προσχηματική... Ο ίδιος ο Αβέρωφ, πάντως, δεν είχε ιδέα για τα τεκταινόμενα πίσω από την πλάτη του. Το σύνθηματης ραλλικής πλευράς ήταν ότι η ΝΔ θα κυβερνηθεί με τον Αβέρωφ αρχηγό και με τον Αντωνάκη υπαρχηγό!
Ποιο ιστορικό στέλεχος θα δεχόταν άραγε μια τέτοια προοπτική; Το καραμανλικό μπλοκ, εξάλλου, ήταν ιδιαιτέρως εκνευρισμένο με τον Σαμαρά για την αμετροεπή συμπεριφορά του.
Ηταν, επίσης, ενοχλημένο και για τη βίαιη φρασεολογία που χρησιμοποιούσε. Οχι μόνον εναντίον των υψηλόβαθμων καραμανλικών κομματικών στελεχών, αλλά και εναντίον του ίδιου του ιδρυτή της ΝΔ!
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ωστόσο, για ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο για τη ΝΔ) αποτελούσε “ταμπού”. Ηταν αδιανόητο, συνεπώς, να υφίσταται μια τέτοια βίαιη κριτική από έναν νεοσσό της πολιτικής...».
Αγνωστες πτυχές από τα παρασκήνια τns ΝΔ μέσα από το νέο αυτοβιογραφικό Βιβλίο του πρώην υπουργού Σωτήρη Χατζηγάκη (κυκλοφορεί σήμερα βλέπε ΕΔΩ)
ΣΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ της διαγραφής από τη ΝΔ, ένα δεύτερο «χτύπημα» στον Αντώνη Σαμαρά έρχεται από τον πρώην υπουργό Σωτήρη Χατζηγάκη, με τον οποίο συμπορεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 δίπλα στον Ευάγγελο Αβέρωφ, ως «υπαρχηγοί» του τότε αρχηγού του κόμματος (1981-84).
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του που κυκλοφορεί αύριο (Σωτήρης Χατζηγάκης - «Θύμησες και διαλογισμοί», τόμος Α,εκδόσεις BELL), ο πρώην υπουργός, ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση το 2011 με τον Σαμαρά, κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό ότι στην αφετηρία της πολιτικής διαδρομής του, στην πραγματικότητα, λειτούργησε υπονομευτικά για τονΑβέρωφ και επεδίωξε ρήξη με την πτέρυγα των Καραμανλικών.
Το απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Σωτήρη Χατζηγάκη (φωτό) που προδημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ» είναι ενδεικτικό: «Ο Σαμαράς, όντας βασικό στέλεχος του συστήματος Αβέρωφ και ποντάροντας να τον διαδεχθεί στην ηγεσία της ΝΔ - όταν ο ευπατρίδης πολιτικός αποχωρούσε της ηγεσίας της ΝΔ -, είχε αρχίσει από νωρίς να εξυφαίνει τα σχέδιά του.
Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα πως ένας βασικός λόγος που με πλησίασε και αποκτήσαμε συχνή επικοινωνία στην αρχή της πορείας μας το 1974 ήταν η στόχευσή του να έχει στενή επαφή με τον Αβέρωφ.
Διακατεχόμενος, ωστόσο, από ένα βαθύ φατριαστικό πνεύμα, άρχισε να εκμεταλλεύεται την καλή προαίρεση όλων μας. Κυρίως του Αβέρωφ. Δημιούργησε ομάδες μέσα στο κόμμα. Συγχρόνως, υπονόμευε συστηματικά κάθε άλλον που πίστευε πως θα μπορούσε να τού σταθεί εμπόδιο στα μελλον η κάτου σχέδια.
Με βάση αυτή τη στρατηγική τάχθηκε αναφανδόν και με κάθε μέσο εναντίον του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Μιλτιάδη Εβερτ.
Τον θεωρούσε Καραμανλική προέκταση. Η στάση του όμως ήταν υπονομευτική και απέναντι μου, που υποτίθεται πως ήμασταν εκείνη την εποχή συμμαχητές και στενοί φίλοι.
Η ερμηνείαπου δίνω στη συμπεριφορά του εκείνη είναιπως, έχοντας στενούς φιλικούς δεσμούς με τον Μιχάλη Λιάπη, αλλά και με τον Γιώργο Σουφλιά, θεωρούσε ότι οι δυο αυτοί φίλοι μου και συνάδελφοί μας θα μπορούσαν να με επηρεάσουν, ώστε εγώ στη συνέχεια να επηρεάσω τον Αβέρωφ, για να μη διαταραχθεί η σχέσητου με το καραμανλικό μπλοκ!
Ο Σαμαράς προσπαθούσε με κάθε μέσο να υπάρξει ρήξη μεταξύΑβέρωφ και Καραμανλή.
Νόμιζε ότι έτσι θα μπορούσε ευκολότερα να διαδεχθεί τον Αβέρωφ και να καταλάβει στη συνέχεια την αρχηγία του κόμματος. Γι’ αυτό άλλωστε προσπαθούσε να αποδώσει την ήττα του Αβέρωφ αποκλειστικά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή...
Τον προέτρεπε, μάλιστα, μαζί με άλλους να προχωρήσει σε διάσπαση του κόμματος.
Ο Αβέρωφ, όμως, δεν πίστεψε ποτέ αυτές τις εικασίες. Στάθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατά την περίοδο αυτή άρχισε να υποβόσκει μιαεσωκομματική μάχη στο αβερωφικό στρατόπεδο. Διακριτικά, άρχισα να δέχομαι κι εγώ τα πρώτα βέλη που με υπονόμευαν στον Αβέρωφ. Υπόγεια, επίσης, πυρά είχε δεχθεί κι ο Γ. Τζιτζικώστας, το τρίτο αγαπημένο παιδί του Αβέρωφ.
Στον Γ. Τζιτζικώστα επιχειρήθηκε να αποδοθεί μέρος της ευθύνης για τη νίκη του Ράλλη, λόγω της μαχητικότητάς του απέναντι σε άλλους συναδέλφους. Ηταν, όμως, τοις πάσι γνωστό - συζητούνταν άλλωστε ευρέως-πως μια από τις αιτίες της ήττας Αβέρωφ ήταν και η στάση του νεοεκλεγέντα νεαρού βουλευτή Σαμαρά, ο οποίος χωρίς δισταγμό τηλεφωνούσε προκλητικά, «δίνοντας γραμμή» σε παλιούς και έγκριτους συναδέλφους, με αποτέλεσμα νατους κάνει έξαλλους και να στραφούνκατά του Αβέρωφ.
Πολλοί βουλευτές, όπως μου εξομολογήθηκαν αργότερα, τον καταψήφισαν γι’ αυτόν τον λόγο. Ισως βέβαια η εναντίωσή τους αυτή να ήταν προσχηματική... Ο ίδιος ο Αβέρωφ, πάντως, δεν είχε ιδέα για τα τεκταινόμενα πίσω από την πλάτη του. Το σύνθηματης ραλλικής πλευράς ήταν ότι η ΝΔ θα κυβερνηθεί με τον Αβέρωφ αρχηγό και με τον Αντωνάκη υπαρχηγό!
Ποιο ιστορικό στέλεχος θα δεχόταν άραγε μια τέτοια προοπτική; Το καραμανλικό μπλοκ, εξάλλου, ήταν ιδιαιτέρως εκνευρισμένο με τον Σαμαρά για την αμετροεπή συμπεριφορά του.
Ηταν, επίσης, ενοχλημένο και για τη βίαιη φρασεολογία που χρησιμοποιούσε. Οχι μόνον εναντίον των υψηλόβαθμων καραμανλικών κομματικών στελεχών, αλλά και εναντίον του ίδιου του ιδρυτή της ΝΔ!
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ωστόσο, για ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο για τη ΝΔ) αποτελούσε “ταμπού”. Ηταν αδιανόητο, συνεπώς, να υφίσταται μια τέτοια βίαιη κριτική από έναν νεοσσό της πολιτικής...».
Επιστροφή
