Είχα γράψει ένα τραγούδι, σε στίχους 
του Αλέκου Σακελλάριου, τη ''Βαλίτσα'' 
-Μανούλα μου, μανίτσα μου, θα πάρω
τη βαλίτσα μου και θα την κοπανίσω-
να το πει ο Πουλόπουλος στο θέατρο 
''Φλορίντα'' το Καλοκαίρι του 1967, 
στην θεατρική παράσταση 
5 Πρόσωπα Ζητούν Μεροκάματο.

Όμως μου τηλεφωνεί ο Γιάννης και 
μου λέει ότι δε μπορεί να εμφανιστεί,
γιατί δεν τον αφήνει ο επιχειρηματίας 
του κέντρου που εμφανιζόταν. 

-Τί κάνουμε τώρα Γιώργο;
με ρωτάει ο Σακελλάριος.
-Κάτσε να ψαχτούμε Αλέκο, του λέω.
-Πού είναι ο Μητροπάνος;

-Ο Μητροπάνος είναι φαντάρος.

-Άρα ο Δημήτρης αποκλείεται.

-Ποιος άλλος... ποιος άλλος...

Ο αδερφός του Κώστα Βουτσά, 
ο Αριστείδης, πετάγεται και λέει:
''Να σας φέρω τον Βοσκόπουλο;''
Τον Τόλη τον είχε φέρει, μαζί με άλλους, 
στην εταιρία Columbia για ακρόαση 
ο συνθέτης Γιώργος Κατσαρός.

Μόλις τον άκουσα να τραγουδάει
λέω στον διευθυντή της δισκογραφικής,
τον Διονύση Μηλιόπουλο:
''Αυτόν τον μικρό, μην τον διώξεις.

Κράτησέ τον. Έχει φωνή, έχει ψυχή.''
Τον Βοσκόπουλο τον είχα σταντ μπάι 
και μόλις είπε το όνομά του ο Αριστείδης, 

του λέω: ''Αυτός είναι!..''

Έρχεται ο Τόλης, που είναι και ηθοποιός,
λέει τη ''Βαλίτσα'', κλέβει την παράσταση
και γίνεται ανάρπαστος.

Χαμός γινότανε κάθε βράδυ στο θέατρο.
Ο Τόλης είναι γεννημένος θεατρίνος.
Μεγάλος εργάτης ο Βοσκόπουλος,
πολύ δουλευταράς. Ο μεγαλύτερος.
Μια μέρα έρχεται και μου λέει:
''Θέλω να πω τραγούδια δικά σου.''

Και μέσα στα τέσσερα τραγούδια μου
που είπε, ήτανε και η ''Αγωνία'', σε στίχους 
του Χαράλαμπου Βασιλειάδη ή ''Τσάντα''.

Κι έδωσε του τραγουδιού μια σφραγίδα.

''Η καρδιά μου πληγωμένη
σαν καμπάνα ραγισμένη
μυστικά με βασανίζει με μανία.
Η ζωή πριν μας χωρίσει
προσπαθώ να βρω μια λύση
αγωνία, αγωνία...
Με καρδιά χίλια κομμάτια
σε κοιτάζω μες στα μάτια
αν εμένα αγαπάς να το διαβάσω.
Μια φωτιά με τριγυρίζει
η ζωή μου δε θ' αξίζει
αν σε χάσω, αν σε χάσω...
Αγωνία με λαχτάρα να σε νοιάζομαι,
αγωνία δυστυχώς να σε μοιράζομαι...''

Γιώργος Ζαμπέτας